SONET

 

   

    

                   STARY  DĄB

Dziś rano spojrzałam na ogród przez okno.

Stał dąb rozłożysty, wyniosły, wspaniały.

To nic, że bez liści, konary w dżdżu mokną;

I tak się opiera wichrom, śniegom białym…

Jakżeś dzielny, dębie, że nasz dom osłaniasz

Od lat wielu - wiosną, latem i jesienią.

Czasem, wieczorami coś nam opowiadasz

Szmerem zwiędłych liści, co barwą się mienią.

Przypominasz, dębie, dziadka kochanego,

Mędrca -  przewodnika dzieciństwa, młodości,

Zawsze pomóc, uczyć, bawić gotowego.

W dziadku, jak w mym dębie, pamięć rodu gości -

Wiary, dziejów, trudu – także orężnego;

Byłabym uboższa bez mądrej miłości…

Luty 2016r                                          Ewa Utracka

          

          

fot. Ewa Utracka