SONET

   



            A  JESIEŃ  MIJA…

W szarzyźnie swych dni jesień gaśnie

W bladość poranków, w mgłę spowita.

Szron ją  przykrywa zanim  zaśnie

Siwa, znużona, słabowita…

Na chwilę słońce się zaśmieje,

Niebo błękitem, złotem błyśnie;

Lecz wiatr się zrywa, świat ciemnieje

Od chmury, co szarugą bryźnie…

I tak odpływa Babie Lato  

Naszego życia, Przyjacielu!

Jakże się trudno zgodzić na to!

Twój czuły uśmiech niech nie ginie

I lat się spodziewajmy wielu!

…A jesień mija… – Już przedzimie...

         

Listopad  2009r.                                 Ewa  Utracka

                  

          

fot. Ewa Utracka