WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR

 

                                                            Wieniec adwentowy

                            gif

   

             ADWENTOWY WIENIEC

Grudniowy półmrok; patrzę przez okno –

W parku – samotność i drzewa mokną;

Tam – melancholia w pustej alejce

Duma i wzdycha aż boli serce..

Kiedyś kwieciście i śpiewnie było,

A potem – barwnie! I się skończyło…

Wczorajszy zapach liści, jesieni

Nocą w woń szronu i w mgłę się zmienił.

Nastał poranek, zwykły, ponury;

Wiatr zadął – słońce błysnęło z góry!

Świat poweselał wręcz w mgnieniu oka;

To Bóg z uśmiechem spojrzał z wysoka!

Promieniem objął wianek zielony

Z wonnych gałązek jodły spleciony,

Na śnieżno – białym płótnie leżący –

Symbol – cykl życia powracający

Grudzień 2015r                                                Ewa Utracka

                       

                   

                          gif

                        

                         

                      

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR

     

                           

                                                             Listopadowy las

                          PRZEDZIMIE….

Przez świat szary, nudny, głuchy,

Wśród traw zeschłych szedł Listopad.

Dął w mgieł strzępy, w chmur poduchy,

Las kołysał, aż liść opadł.

Szat paradnych pozbawione

Drzewa - przez deszcz, wiatr okrutny

Wyciągają swe ramiona

Ku niebu, w żalu pokutnym…

Ciszę pustych pól przerywa

Stado wron, co chwilę gości.

Droga z grudą, latem – żywa,

Dziś w mgłę wiedzie,…do wieczności…?

Zmierzch, martwota samotności;

Coś w Naturze się skończyło…

Tańczyła radość młodości?

I lato gorące – było?

Gdzie jesteś miłosna pieśni?

Tu żal – kruk, łza w oku gości.

Sen przedzimia dziś mi się śnił –

Sen – preludium do… starości…

Listopad 2016                                                     Ewa Utracka

                

           

                               Poranek, o przedzimiu...

fot. Ewa Utracka

                          

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR

     

                                                       "Czwórka legionowa"

            MOGIŁY LASÓW BESKIDZKICH

W głuszy lasu beskidzkiego

Ucichł śpiew i rżenie koni,

Chłopców szept i jęk rannego,

Szmer modlitw, cichy szczęk broni…

Przebrzmiał dźwięk trąbki – pobudki

I werble szarej piechoty,

Głos komend - władczy i krótki,

Kół turkot i mocne kroki…

Dawno już działa umilkły -

Warkot, huk - boju odgłosy...

Cienie konnicy gdzieś znikły,

Padły w las, w mchy, w krople rosy…

Aż wreszcie pewnej jesieni,

W dzień listopadowy, mglisty

Cisza nastała w tej ziemi -

Leśnej, skrwawionej, lecz czystej…

I świętej - w mundurach szarych

Leżą w niej, z bronią u nogi

Żołnierze tych czasów starych -

Wojny, łez, klęski, pożogi…

Ich mogił pilnują krzyże,

Wiekiem schylone, sczerniałe,

Zatarte imię poniżej

I --„Poległ na polu chwały”…

Dębie, modrzewiu, buczyno!

Ochroń Ich przed wichrów wiewem!

Płacz, matko – wierzbo! Kalino!

Utulże ich ptaków śpiewem!

A Złotą, Polską Jesienią,

W blasku zorzy już gasnącej,

Gdy góry barwą się mienią -

Odwiedźmy wojaków śpiących.

Przy gwiazdach zapalmy ognie,

Nasze pieśni zaśpiewajmy.

Zbudźmy historię, pogodnie,

Starszym pierwszeństwa głos dajmy.

A potem kwiaty połóżmy.

Zapal znicz - wieczności znaczek,

I „Zdrowaś Maryjo” zmówmy.

Skłoń się! Requiescant in pace!

Listopad 2007r.                                                 Ewa Utracka  

    

         

                   Cmentarz wojenny z lat 1914-1920

         

            

   fot. Ewa Utracka

                                                                

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR

       

                                                        Jesienią, na łące, wieczorem...

  fot. Ewa Utracka

                 NOC JESIENNA

Noc zapadła cicha, głucha;

Aksamitna, zimna, sucha.

Zegar w swojej bezduszności;

Czas odmierza ku wieczności.

Noc się wlecze długo, nudnie,

Chociaż księżyc świeci cudnie,

Gwiazdy w niebie lśnią, migocą.

Cała łąka w srebrze nocą.

Wielkie dęby tkwią w ciemności

Drzemiąc smętnie snem starości.

Strumień cieknie, mruczeć nie chce.

Wiatr wśród suchych liści szepce,

Czasem w trawach zaszeleści,

Lub znużone róże pieści.

Czarne myśli przyszły w gości

W noc jesiennej samotności.

Październik, 2012r                                                          Ewa Utracka

                         

               

                                        Księżycowa noc 

      gif