WIERSZE NA BOŻE NARODZENIE

 

                                                              Maleńka Miłość

                NARODZINY MIŁOŚCI

Świat szalał, tonął w złości.

Człek szary – w lęku, w łzach,

Wśród ludzi – w samotności

Goryczy poznał smak.

Serca i dłonie zimne,

Zaś w skrzyni pełny trzos,

W dostatku swym bezczynne,

Ślepe na bliźnich los.

Proroctwo się spełniło.

Zajaśniał Gwiazdy blask,

Aż Zło się przeraziło

Dziecinny słysząc płacz.

Tu, na nieszczęsnej Ziemi

Nareszcie stał się cud:

W noc zimy, świateł, cieni

Ratując ludzki ród

Bóg Syna zesłał swego, 

Miłości swojej Kwiat -

Przez Miriam zrodzonego,

By człeku był jak brat.

W szopie, w sianie leżała

Maleńka Miłość – tu,

By z zimna nie płakała

Chuchał osioł i wół.

Bieda zęby szczerzyła.

Maluczkich dobroć – wiesz,

Czym mogła – obdarzyła

I hołd złożyła też.

Miłość promieniowała

Z groty; zaś Dziecka głos

I Matki, gdy śpiewała -

Radosnym zdał się los.

Maleńka Miłość patrzy,

Unosi drobną dłoń

Człek widzi znak inaczej:

Sam Bóg przemawia doń!

I choć w ubóstwie leży

Maleńka Miłość ta,

Rosnąc na barki bierze

Grzech ludzki, Krzyż i - świat.

Luty 2016                                           Ewa Utracka

                

           

          Chrystus spotyka swoją Matkę

gif

WIERSZE NA BOŻE NARODZENIE

 

                                   gif

    PIOSENKA O BOŻYM NARODZENIU

Betlejem. Wiatr zimowy

Wiał; z deszczem padał śnieg.

Przez pole Dawidowe

Z Maryją Józef szedł.

Ubóstwo ich gnębiło,

Królewski zdobił ród.

Dobrem oślisko było,

Narzędzi cieśli w bród.

Karczmarz ich wygnał z izby,

Brat od ojcowskich bram.

Do biednej chatki przyszli,

Człek obcy mieszkał tam.

I powiódł ich do groty,

Gdzie stał ze sianem żłób.

Zapłonął ogień złoty,

Leżał osioł i wół.

Maryja spocząć chciała

Zmęczona ciężkim dniem,

Józefa ubłagała,

By czuwał nad jej snem.

Noc dziwna, ciszą wiało,

Coś w niebie działo się.

Wtem Dziecko zapłakało

W ramionach Matki swej!

Nagie – sianem przykryła,

W żłobie, w stajence chłód,

I chustą owinęła

Ten swego życia cud.

Cichutko Mu nuciła

Do snu piosenki swe.

Szczęśliwa wielce była;

U wejścia – Ojca cień –

Mąż, Józef , stał na straży,

Choć taka jasna noc.

Coś może się wydarzyć

Bo słychać głosów moc.

W baranich skórach ludzie

Z mlekiem i serem szli.

- Anioł nam rzekł o cudzie!

Nad Wami Gwiazda lśni!

Maryja wyszła z szopy,

Dzieciątko budzi się.

Otula je blask złoty,

Nie lęka się, o nie!

Upadli na kolana

Złożyli dary swe;

Uczcili w żłobie Pana

Świata i ludzkich serc.

Ze Wschodu Króle jadą

Ofiary wioząc swe.

Ich mądrość hołd Mu składa –

Wsparcie - na czasy złe.

I my – Ludzkość – idziemy

Od dwóch tysięcy lat,

Niedolę swą niesiemy

Tam, gdzie Nadzieji Kwiat.

Grudzień 2013r.                                          Ewa Utracka

                         

                

    gif

BOŻE NARODZENIE

 

                                                          Maryja kąpiąca Dzieciątko

                                        Ikona w cerkwi pw.Św. Michała Archanioła (XVIIIw) w Borsa

                                                                       Maramures 

  fot.Ewa Utracka 

 

  STAROPOLSKA    KOLĘDA

Witaj nam, Królu Anielski,

Któryś na świat zstąpił żywym

Dziecięciem ludzkim, prawdziwym,

Także boskim i niebieskim.

Witajże nam, Stworzycielu

Wszelkiego na Ziemi życia.

Cierpienia już od powicia

Uczysz się, Nauczycielu!

Witaj, przyszły Zbawicielu

Świata! Przy Tobie Maryja,

Której serce miecz przebija,

Czuwa, nasz Odkupicielu!

Daj nam szczęsny kres żywota

Pełnego win, łez i trudów.

Przez zasługi Matki ludów

Niech nadzieja błyśnie złota.

Grudzień 2012r.                            Ewa Utracka

Wiersz inspirowany treścią najstarszej (1424r) odnotowanej polskiej kolędy zaśpiewanej podczas 44-tej Lekcji Śpiewania 20.12.2011r na Rynku w Krakowie

CZAS ANIOŁÓW

       

                                     Przedzimie

                        

                     w Małopolsce

     fot. Ewa Utracka

                                             

          STARY  GRUDZIEŃ

Bóg uchylił wrota czasu;

Przeszła przez nie, bez hałasu,

Pochylona postać, szara,

Smutna, chuda, może stara…?

To szedł Grudzień polem pustym

Zawinięty w grube chusty,

Drżący z chłodu, nos zsiniały,

W ręce chuchał, osowiały…

Nagle – wicher zawirował,

W suchych trawach zatańcował,

Ciężkie chmury spędził, dmucha –

Śniegu z deszczem zawierucha

W las zapadła! Głucho wszędzie,

Wicher wyje! Co to będzie?

Dni grudniowe krótkie, ciemne,

Z czarną magią, złe, tajemne…

Noce zdają się bez końca,

Ranki – mgliste, bez krzty słońca;

Beznadzieja dookoła;

Tkwią w niej miasta, lasy, sioła…

Wszędzie głucho, martwo wszędzie!

Czy długo tak nudno będzie?

Grudzień wlecze się po grudzie,

Tylko marzyć nam o cudzie!

Dzień po dniu i krok po kroku

Pełznie kres Starego Roku.

Pełznie – bo ten rok się dłuży,

Pełznie – bo już męczy, nuży!

Wreszcie Grudzień Gwiazdką zalśni,

W Święta ześle trochę baśni.

Brzmi kolęda po kolędzie;

Niech samotnym nikt nie będzie!

Spójrz, od wczoraj już mróz trzyma!

I śnieg pada! Przyszła zima!

Sylwester tańczy, szaleje!

Nowy Rok się do nas śmieje!

Grudzień 2010                                              Ewa Utracka

                                                         

                                                                          Walc angielski                  

 fot. Ewa Utracka                         

ADWENT - CZAS ANIOŁÓW

      

                       Zimowa noc

fot.Ewa Utracka

                                                           

                        

                                        gif                                Noc św. Mikołaja

Szron na trawach, nagie drzewa,

Puste pole tam, pod lasem.

Kruki kraczą, nuda ziewa,

Wiatr północny gwizdnie czasem.

Stary Grudzień przez świat idzie,

Nos wyciera, kaszle, kicha…

Dzwonki sań wśród gwiazd na niebie…

Księżycowa noc tak cicha…

Mleczną Drogą płyną sanie

Zaprzężone w renifery;

Święty Biskup siedzi na nich,

A przy nim Anioły – cztery!

Włosy złote, loki lśniące,

Szaty zwiewne, w gwiazdki zdobne,

Skrzydła srebrne i błyszczące,

Twarze jasne i łagodne.

Tłum aniołów – stróżów leci

Z miast i wiosek do bram nieba;

Niosą tam marzenia dzieci,

Listy, łzy – do kogo trzeba.

To Adwent – Aniołów pora;

Różne się spełniają cuda:

Ktoś zadzwonił do seniora,

Pechowcowi dzień się udał,

Chory nagle wyzdrowieje,

Ten, kto zwątpił, znów uwierzy,

Smutny w głos się roześmieje,

Na słabym krzepa włos zjeży.

Pierwsza Gwiazdka lśni na niebie;

Anioł usiadł na choince;

Opłatek z sianka - dla Ciebie,

Prezent chłopcu i dziewczynce.

Jest noc wigilijna, święta,

Bóg zstępuje między ludzi.

To największy cud – pamiętaj!

Dobroć, miłość w sercach budzi.

Błyszczą gwiazdy, szron dokoła,

Zewsząd słychać śpiew kolędy;

Spójrz, piórko skrzydła Anioła!

Pokój światu! Pokój Święty!

Grudzień 2009r                                                   Ewa Utracka

                         

      

    gif

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR

 

                                                            Wieniec adwentowy

                            gif

   

             ADWENTOWY WIENIEC

Grudniowy półmrok; patrzę przez okno –

W parku – samotność i drzewa mokną;

Tam – melancholia w pustej alejce

Duma i wzdycha aż boli serce..

Kiedyś kwieciście i śpiewnie było,

A potem – barwnie! I się skończyło…

Wczorajszy zapach liści, jesieni

Nocą w woń szronu i w mgłę się zmienił.

Nastał poranek, zwykły, ponury;

Wiatr zadął – słońce błysnęło z góry!

Świat poweselał wręcz w mgnieniu oka;

To Bóg z uśmiechem spojrzał z wysoka!

Promieniem objął wianek zielony

Z wonnych gałązek jodły spleciony,

Na śnieżno – białym płótnie leżący –

Symbol – cykl życia powracający

Grudzień 2015r                                                Ewa Utracka

                       

                   

                          gif

                        

                         

                      

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR

     

                           

                                                             Listopadowy las

                          PRZEDZIMIE….

Przez świat szary, nudny, głuchy,

Wśród traw zeschłych szedł Listopad.

Dął w mgieł strzępy, w chmur poduchy,

Las kołysał, aż liść opadł.

Szat paradnych pozbawione

Drzewa - przez deszcz, wiatr okrutny

Wyciągają swe ramiona

Ku niebu, w żalu pokutnym…

Ciszę pustych pól przerywa

Stado wron, co chwilę gości.

Droga z grudą, latem – żywa,

Dziś w mgłę wiedzie,…do wieczności…?

Zmierzch, martwota samotności;

Coś w Naturze się skończyło…

Tańczyła radość młodości?

I lato gorące – było?

Gdzie jesteś miłosna pieśni?

Tu żal – kruk, łza w oku gości.

Sen przedzimia dziś mi się śnił –

Sen – preludium do… starości…

Listopad 2016                                                     Ewa Utracka

                

           

                               Poranek, o przedzimiu...

fot. Ewa Utracka

                          

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR

     

                                                       "Czwórka legionowa"

            MOGIŁY LASÓW BESKIDZKICH

W głuszy lasu beskidzkiego

Ucichł śpiew i rżenie koni,

Chłopców szept i jęk rannego,

Szmer modlitw, cichy szczęk broni…

Przebrzmiał dźwięk trąbki – pobudki

I werble szarej piechoty,

Głos komend - władczy i krótki,

Kół turkot i mocne kroki…

Dawno już działa umilkły -

Warkot, huk - boju odgłosy...

Cienie konnicy gdzieś znikły,

Padły w las, w mchy, w krople rosy…

Aż wreszcie pewnej jesieni,

W dzień listopadowy, mglisty

Cisza nastała w tej ziemi -

Leśnej, skrwawionej, lecz czystej…

I świętej - w mundurach szarych

Leżą w niej, z bronią u nogi

Żołnierze tych czasów starych -

Wojny, łez, klęski, pożogi…

Ich mogił pilnują krzyże,

Wiekiem schylone, sczerniałe,

Zatarte imię poniżej

I --„Poległ na polu chwały”…

Dębie, modrzewiu, buczyno!

Ochroń Ich przed wichrów wiewem!

Płacz, matko – wierzbo! Kalino!

Utulże ich ptaków śpiewem!

A Złotą, Polską Jesienią,

W blasku zorzy już gasnącej,

Gdy góry barwą się mienią -

Odwiedźmy wojaków śpiących.

Przy gwiazdach zapalmy ognie,

Nasze pieśni zaśpiewajmy.

Zbudźmy historię, pogodnie,

Starszym pierwszeństwa głos dajmy.

A potem kwiaty połóżmy.

Zapal znicz - wieczności znaczek,

I „Zdrowaś Maryjo” zmówmy.

Skłoń się! Requiescant in pace!

Listopad 2007r.                                                 Ewa Utracka  

    

         

                   Cmentarz wojenny z lat 1914-1920

         

            

   fot. Ewa Utracka