CZAS ANIOŁÓW

       

                                     Przedzimie

                        

                     w Małopolsce

     fot. Ewa Utracka

                                             

          STARY  GRUDZIEŃ

Bóg uchylił wrota czasu;

Przeszła przez nie, bez hałasu,

Pochylona postać, szara,

Smutna, chuda, może stara…?

To szedł Grudzień polem pustym

Zawinięty w grube chusty,

Drżący z chłodu, nos zsiniały,

W ręce chuchał, osowiały…

Nagle – wicher zawirował,

W suchych trawach zatańcował,

Ciężkie chmury spędził, dmucha –

Śniegu z deszczem zawierucha

W las zapadła! Głucho wszędzie,

Wicher wyje! Co to będzie?

Dni grudniowe krótkie, ciemne,

Z czarną magią, złe, tajemne…

Noce zdają się bez końca,

Ranki – mgliste, bez krzty słońca;

Beznadzieja dookoła;

Tkwią w niej miasta, lasy, sioła…

Wszędzie głucho, martwo wszędzie!

Czy długo tak nudno będzie?

Grudzień wlecze się po grudzie,

Tylko marzyć nam o cudzie!

Dzień po dniu i krok po kroku

Pełznie kres Starego Roku.

Pełznie – bo ten rok się dłuży,

Pełznie – bo już męczy, nuży!

Wreszcie Grudzień Gwiazdką zalśni,

W Święta ześle trochę baśni.

Brzmi kolęda po kolędzie;

Niech samotnym nikt nie będzie!

Spójrz, od wczoraj już mróz trzyma!

I śnieg pada! Przyszła zima!

Sylwester tańczy, szaleje!

Nowy Rok się do nas śmieje!

Grudzień 2010                                              Ewa Utracka

                                                         

                                                                          Walc angielski                  

 fot. Ewa Utracka