WSPOMNIENIE O ŚW. JANIE PAWLE II,
PAPIEŻU Z "DALEKIEGO KRAJU"
Siadła Wiosna, dziewczę młode
Nad strumieniem, patrzy w wodę;
Czesze swe zielone włosy
I strząsając krople rosy
Wkłada wianek kaczeńcowy.
- Czemuś smutna w dzień kwietniowy?
Skąd Twe łzy na życia progu?
- Wielki Człowiek spoczął w Bogu!
Wstąpił On, Piotr naszych czasów,
Z ziemi Słowian, z pól i lasów,
Zniewolonej, wyzwolonej,
Z gór, z Wadowic – biskup Romy
W Ojca Dom. Ten Pasterz boski
Niósł na barkach ludzkie troski.
Błogosławił, brał w ramiona
Nędzę, głód; tulił do łona
Słabość, choroby i smutki
Opuszczonych i...malutkich.
Gromił władzę sprawujących
Za pogardę dla wierzących
W świętość człowieczego życia,
Za przemoc – już od powicia
Zwykłych ludzi, biednych ludzi.
Głos sumienia gdzie mógł – budził.
Był – ten Autorytet świata –
Tam, gdzie brat pokrzywdził brata...
Z czcią całował świata ziemie.
Stając tu, gdzie polskie plemię
Z synowską, wielką tęsknotą,
Na kolana padł; i oto
W trawie kochanej, domowej
Błysnął diament łzy Piotrowej...
Błagał Boga Najwyższego
O przyjście Ducha Świętego.
Ten odnowił nas, cud sprawił:
„Solidarność” nam zostawił...
- Polsko, płacz! Jego duch wolny!
Był w cierpieniu ludzki, godny!
Nie ujrzy Go Częstochowa...,
Nie powita młódź Krakowa...,
W Oknie Krzyż i Okno... milczy…,
W dole tłum i ognie zniczy...
"Zygmunt" bije, w żal bogaty...,
Wszędzie świece, kwiaty, kwiaty...,
Z Błoń i gdzie Mariacka wieża
Płynie „Barka”, pieśń Papieża…
Zamknął Księgę wiatr kwietniowy!
Schyliły się ludzkie głowy.
Z Rzymu głos: Subito Santo!
Poniósł wiatr ku śnieżnym Alpom!
Wiatr to był, czy też Duch Święty,
Ten dech Kwietnia, niepojęty?
Wiosna łzawe oczy wznosi,
O nadzieję dla nas prosi.
Powtarza Jego przesłanie:
„...Zatrzymaj się. To przemijanie
Ma sens...ma sens...ma...sens...”
Jan Paweł II „Tryptyk Rzymski”
- cytat wykorzystany w dwóch
ostatnich wersach
Kwiecień 2024r. Ewa Utracka
Zdjęcia miejsc związanych ze św. Janem Pawłem II, Papieżem w Krakowie
i w rejonie Zakopanego.
Widok z okna schroniska na Polanie Chochołowskiej wczesną wiosną
