NIEBIESKIE RÓŻE

 

   

                          Z  TOBĄ, W  GORCACH 

Tajemnicze starodrzewy

W niebo wznoszą się wysoko.

Gorce dyszą, słońca oko

Złoci hale, ścieżki, krzewy.

Pocałuj mnie pośród wrzosów,

W miękkiej trawie igraj ze mną.

Macierzanki woń przyjemną

Wdychaj; a do moich włosów

Wpleć korale jarzębinek.

Popatrz, jak mi w nich do twarzy!

Pocałuj mnie! O tym marzę

Błądząc wśród krasnych krzewinek.

Pocałuj na górskiej ścieżce;

Otacza nas lśniąca pustać...

Przecież od tego są usta -

Smak malin; nieśmiałe szczęście.

Pocałuj mnie na polanie,

A Gorce nas ukołyszą,

Otulą nas ciepłą ciszą -

Z biciem serc, dłoni spotkaniem.

W cieniu smreków mnie pocałuj,

Takich starych i brodatych.

Wśród zieleni mchów puchatych

Swoje serce mi podaruj.

Jeśli w Gorcach będziesz kiedy

W złote, lipcowe południe,

Wspomnij, jak melodie cudne

Las Turbacza nucił wtedy…

 Lipiec 1986                                               Ewa Utracka 

       

 fot. Ewa Utracka  

                                                   

                                                      

                  

POLNE KWIATY

   
               
                                                 

                  POZDROWIENIE

Bądź pozdrowiona, Ziemio swojska,

Dolino Dunajecka! Żyzna,

Gościnna ta mała Ojczyzna,

Tak ukochana - Małopolska.

Bądź pozdrowiona, piękna Ziemio!

Twe pola - zbożem malowane,

Twe łąki - rosą wysrebrzane

Poranną, cieszą wzrok zielenią,

Twe wzgórza ku słońcu zwrócone,

Sadami zdobne. W wonnej ciszy

Jabłonie, śliwy wiatr kołysze;

Wśród drzew – kapliczki ukwiecone.

Twe lasy tajemnicze, mroczne

W zielony półmrok zapraszają;

Puszczy Karpackiej pieśń śpiewają

Ptaki, wśród liści niewidoczne.

Bądź pozdrowiona, Matko dzieciom,

Tym, których strzeże krzyż omszały,

Pamiątka dni łez, krwi i chwały,

W głuchym ostępie leśnym wzniesion.

Bądź pochwalona! Wychowałaś

Ludzi talentu, twórczych myśli,

Czyniących dobro – stąd w świat wyszli;

I naszych Świętych ochraniałaś.

Tęskni, kto musiał Cię porzucić,

By na obczyźnie szukać chleba

Lub szczęścia; czasem cudze nieba

Ułudę słały, choć snem wróci.

Bądź pozdrowiona, Ziemio boska!

Starym zwyczajem tyś dostojna,

W dzieje bogata, bogobojna;

Błogosławionaś, nasza, polska!

Sierpień 2017r.                            Ewa Utracka

                         

                                

 fot. Ewa Utracka