WSPOMNIENIE Z PN RUMUNII - WIERSZ

  
                Cerkiew w Rogoz pw. św, św. Archaniołów

       

                     Stół przodków - miejsce odbywania tradycyjnych styp przy cerkwi

                         STARA CERKIEW

Na wzgórzu zielonym świątynia śpi mała,

Samotna, drewniana, sędziwa, omszała;

A obok dzwonnica i wkrąg rosną krzyże

I drzewa, a wioska sprzed wieków poniżej.

Cerkiewko, twa wieża wysmukła, strzelista,

W krzyż strojna z Bizancjum, w niebieską mkniesz przystań.

Spoczywasz wśród grobów tonących w zieleni

Traw i ziół wonnych, barw kwiecia, gry cieni.

Stanęłam na ganku rzeźbionym; z daleka

Spojrzałam – „stół przodków” na gości już czeka.

I płyną wspomnienia, łez trochę – precz smutki!

Więc grajmy, śpiewajmy! – Ech, żywot tak krótki!

Popchnęłam przed siebie drzwi niskie, skrzypiące

I  wchodzę w mrok święty; próg przez stóp tysiące

Wytarty; już na mnie ikony spojrzały

Dostojne, z powagą – człek poczuł się mały!

Ze ściany drewnianej, ze stropu nad głową

Przemawia tu Biblia prastarą swa mową;

Ustami patriarchów, proroków, świętego,

Aniołów i królów i … Boga samego.

Są setki postaci. Jest Sąd Ostateczny,

Zaśnięcia i Pasji rysunek przedwieczny,

Maryja z Dzieciątkiem i Chrystus w koronie

U „carskich wrót”, w chwale, zasiada na tronie.

I brzmiały tu modły dziękczynne, błagania,

Tu wsiąkły łzy bólu, strach i narzekania.

Stąd te malowidła, i te stare ściany

Przez lud Marmaroszu do dziś są kochane.

Woń dymu kadzideł i świec się unosi;

O spokój do życia i pracy lud prosi

Historię swą tworząc; co jeszcze ich czeka?

A cerkiew wiekowa wciąż czuwa – z daleka.

Kraków, listopad 2012r.                                      Ewa Utracka

           Sąd Ostateczny - malowidło XVIIw.

                                           Wyobrażenie mąk piekielnych; XVIIw.

fot. Ewa Utracka

"WESOŁY" CMENTARZ W SAPANTA - PN RUMUNIA

 

                                                           

                       Nagrobki z obrazkami na cmentarzu w Sapanta (pn Rumunia)

             MIEJSCE PEŁNE NADZIEJI

Lesistych gór Koguci Grzebień,

I lazur wśród obłoków, wyżej;

Łąk turkus, drzew i krzewów zieleń,

Cisza i gąszcz błękitnych krzyży.

A każdy z daszkiem wyrzeźbionym,

Zdobnym w drewniane, barwne kwiaty;

Poniżej ramion umieszczony

Mały obrazek w treść bogaty.

Szczerze, naiwnie, kolorowo

Mieszkańca wioski los przedstawia,

Co tutaj spoczął; niżej – słowo,

Którym to zmarły sam przemawia:

- Byłem żołnierzem, ja – górnikiem,

Pasterzem, popem, ja – lekarzem,

Ja – urzędnikiem, ja – rzeźnikiem;

Ziemię orałem; ja – murarzem.

- Tu, w szkole dzieci wam uczyłam;

- Ja – przędłam, tkałam, haftowałam;

- Ja – matką, gospodynią byłam,

Krowy doiłam, gotowałam.

- Wybiegłam z domu; niespodzianie

Samochód jechał… nie widziałam…

- Palinkę piłem, miły panie,

Za dużo! Miarka się przebrała!

- Na wojnie byłem, hen, daleko!

Od kul żandarmów tu zginąłem!

- Życie mi wzięłaś Ciso, rzeko!

W twych srebrnych falach utonąłem…

Wokół - niebiesko! To przesłanie

Z pogodą płynie, z boku, z góry,

Z wieczną nadzieją w odradzanie

Życia w wolności, w rytm Natury.

Obrazki te to życie ludu

Sapanty; ech! palinki nalej!

Żadnego tutaj nie ma cudu:

- Ci, co odeszli – żyją dalej.

Ty, co wyjeżdżasz stąd za chlebem,

Ty, co przybywasz tu z daleka

Wiedz, że pod Marmaroszu niebem

Dom i nadzieji miejsce – czeka.

Wrzesień 2016 r.                                                   Ewa Utracka

                           

                                              Gospodynie marmaroskie z Sapanta

 fot. Ewa Utracka