OBRAZKI ZIMY

                   

                                                                Walc angielski

        WALENTYNKI

Dawno temu, w Rzymie starym

Valentinus żył czcigodny.

Biednych leczył, uczył wiary,

Był ufności ludzkiej godny.

Młodzi nieraz się skarżyli

Na bezsenność, serca bicie

Na widok osoby miłej.

- Ach, jak ciężkie bez niej życie!

Valentinus błogosławił

Ich miłości w tajemnicy;

Małżonkami się stawali.

Nie w smak było to rodzicom.

Uwięziono Walentego;

Chrzcił w podziemiu, leczył trochę,

Wzrok przywrócił córce swego

Strażnika i ją pokochał.

Na śmierć wiodą nieszczęsnego!

Panna łzami się zalała,

Gdy od „Twego Walentego”

Pożegnalny list czytała.

Na pamiątkę dnia owego

„Walentynki” świat świętuje

W dzień lutego czternastego,

Choć wokół zima panuje.

W mroźny ranek kartkę dałeś

Z pękiem róż czerwonych, z sercem;

Jak Walenty napisałeś:

Kocham Cię! Tyś moim Szczęściem!

Śnieg kołderką ziemię skrywa,

A nam ciepło, a nam miło

Tak, jak tylko w święto bywa.

- Patrz! Słońce nam zaświeciło!

Luty 2011r.                                               Ewa Utracka

                

           

                         Róża na Walentynki

fot. Ewa Utracka

 

               

ZIMOWE OBRAZY

 

                                Wigilia dla ubogich na krakowskim Rynku Głównym

        ROZMOWA Z…

Znów ją widziałam. Przed sklepem stała

Drobna, wychudła i posiwiała;

Obok niej wózek, jakiś tobołek,

Który jej czasem służył za stołek.

Ludzie wchodzili i wychodzili;

Jest przeźroczysta. Nie zobaczyli.

Wyciąga rękę, prosi nieśmiało.

Twarz odwracają. Nic się nie stało.

- Z drogi, moherze, lepiej siedź cicho!

Człowiek odpycha stworzenie liche…

- Jestem tak głodna! Pani pomoże…

- Ja... nie mam drobnych. Ktoś inny może…

Chwilę postała choć wiatr wiał srogi;

Ciągnie swój wózek i wlecze nogi.

Biorę pod rękę, cicho pozdrawiam:

- Chodźmy na obiad! Proszę. Ja stawiam.

Z wrażenia- niema; oszołomiona,

Głowę pochyla, kuli ramiona.

Ależ to prawda! Siedzi przy stole!

- Zje pani zupę? – Ja kaszę wolę...

Je ciepłą strawę, siorbie i wzdycha,

Wciąż nie dowierza, biedota licha.

Gdzie mąż, rodzina, dzieci? - zapytam.

- Mąż dawno umarł! – mówi kobieta.

- Rodzina! Siostry! Już nie pamiętam.

To było dawno! Ładne dziewczęta!

- A pani dzieci? Gdzie pani dzieci?

- Gdzie? Sama nie wiem. Pewnie gdzieś w świecie!

-Tak starą matkę zostawić samą!

-Wie pani, pewnie tęsknią za mamą!

-Gdyby tak było…! Czasu nie mają!

Ciężko pracują, lecz pamiętają…!

Łza jak perełka, jak diament, spływa

Gorzka, gorąca, wciąż młoda, żywa.

Gładzę jej rękę; cofa się, żachnie:

- Pani mnie puści! Bieda nie pachnie!

- Proszę nie płakać, serce się kraje!

- Życie jest takie, że słów nie staje!

Na świecie jedna miłość jest święta:

Miłość matczyna, rzecz niepojęta!

- Obiad wspaniały, pięknie dziękuję!

Po tym posiłku lepiej się czuję.

Pani już idzie! W cieple posiedzę,

A potem wrócę w tę moją biedę!

Grudzień 2016                                      Ewa Utracka

fot. Ewa Utracka