ZIMOWE OBRAZY

 

                                Wigilia dla ubogich na krakowskim Rynku Głównym

        ROZMOWA Z…

Znów ją widziałam. Przed sklepem stała

Drobna, wychudła i posiwiała;

Obok niej wózek, jakiś tobołek,

Który jej czasem służył za stołek.

Ludzie wchodzili i wychodzili;

Jest przeźroczysta. Nie zobaczyli.

Wyciąga rękę, prosi nieśmiało.

Twarz odwracają. Nic się nie stało.

- Z drogi, moherze, lepiej siedź cicho!

Człowiek odpycha stworzenie liche…

- Jestem tak głodna! Pani pomoże…

- Ja... nie mam drobnych. Ktoś inny może…

Chwilę postała choć wiatr wiał srogi;

Ciągnie swój wózek i wlecze nogi.

Biorę pod rękę, cicho pozdrawiam:

- Chodźmy na obiad! Proszę. Ja stawiam.

Z wrażenia- niema; oszołomiona,

Głowę pochyla, kuli ramiona.

Ależ to prawda! Siedzi przy stole!

- Zje pani zupę? – Ja kaszę wolę...

Je ciepłą strawę, siorbie i wzdycha,

Wciąż nie dowierza, biedota licha.

Gdzie mąż, rodzina, dzieci? - zapytam.

- Mąż dawno umarł! – mówi kobieta.

- Rodzina! Siostry! Już nie pamiętam.

To było dawno! Ładne dziewczęta!

- A pani dzieci? Gdzie pani dzieci?

- Gdzie? Sama nie wiem. Pewnie gdzieś w świecie!

-Tak starą matkę zostawić samą!

-Wie pani, pewnie tęsknią za mamą!

-Gdyby tak było…! Czasu nie mają!

Ciężko pracują, lecz pamiętają…!

Łza jak perełka, jak diament, spływa

Gorzka, gorąca, wciąż młoda, żywa.

Gładzę jej rękę; cofa się, żachnie:

- Pani mnie puści! Bieda nie pachnie!

- Proszę nie płakać, serce się kraje!

- Życie jest takie, że słów nie staje!

Na świecie jedna miłość jest święta:

Miłość matczyna, rzecz niepojęta!

- Obiad wspaniały, pięknie dziękuję!

Po tym posiłku lepiej się czuję.

Pani już idzie! W cieple posiedzę,

A potem wrócę w tę moją biedę!

Grudzień 2016                                      Ewa Utracka

fot. Ewa Utracka