OGRÓD TAJEMNIC

 

                                                           Wymarzony domek

           GENEZA MOJEGO OGRODU

Pewnego, śnieżnego dnia rano

Życie mi się zmieniło;

Mijał czas, coś się skończyło.

Milczałam i płakałam,

Aż sobie przypomniałam:

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

Przez lata to robiłam;

Z ugorami walczyłam,

Rośliny zdobywałam,

Miejsca im wyznaczałam,

Do siódmych potów, wieczór i rano.

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

Plewiłam i kosiłam,

Grabiłam, podlewałam,

Kwiaty pielęgnowałam

Barwne krzewy sadziłam,

Do upojenia, wieczór i rano.

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

Własny las utworzyłam:

Sosny zdrowie niosące,

Brzozy wdziękiem cieszące,

Modrzewiom się skłoniłam,

Z podziwem, wieczorem i rano.

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

Nasz dom w pnącza odziałam:

W wiciokrzewy pachnące,

W miliny kwieciem płonące,

Winogron smak dodałam

Z weselem, wieczorem i rano.

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

Litry potu wylałam,

Planowałam, marzyłam,

Ogród z trudem tworzyłam.

I nie raz pomyślałam:

- Ja jestem tej ziemi poddaną!

Czerwiec 2016r                                        Ewa Utracka

   

                        Płomienne azalie

 fot. Ewa Utracka

POLNE KWIATY

 

                                                      Dolina środkowego Dunajca

   

              LIST DO ...

Tęskno mi za Tobą, rodzinna Dolino

Dunajca; ku Tobie westchnienia me płyną;

Gdzie dom ojca stoi, jak ta przystań cicha,

Dla dziecka bezpieczna, bo głos matki słychać.

Tęskno za podwórkiem, gdzie człek rósł jak drzewko,

Tęskno za sąsiedzkim wołaniem i śpiewką.

Gdzie te nasze śliwy, jabłonie kochane?

Gdzie te wonne łąki kwieciem malowane?

Gdzie las pełen grzybów, a wody – uśmiechów?

Gdzie strumyk, co szemrze, gdzie śpi leśne echo?

Zostałeś, mój domu, w mych sennych marzeniach;

Zostałaś, ma Ziemio, w pieśniach i wspomnieniach.

Więc tęsknię za Tobą, Ziemio pełna krasy,

Gdy porzucić przyszło Twoje góry, lasy.

Tak, jak przed stuleciem pracy szukać trzeba,

Aby w naszym domu nie zabrakło chleba.

Tęskno mi za tobą, Ziemio moja hoża!

Dzielą mnie od moich cudze kraje, morza.

Obcym ludziom służę pracą i siłami

I do Boga wzdycham, by być wreszcie z Wami.

czerwiec 2004r                                              Ewa Utracka

               

        

                                     Dom rodzinny 

  fot. Ewa Utracka

ZIMOWE OBRAZY

 

                                      Wigilia dla bezdomnych i ubogich w Krakowie

   

               NOC BEZDOMNYCH

- Wstawaj! Już pora! Co za ciemności!

Nie kwękaj, chłopie! Łap się za wózek!

- Jeszcze chwileczkę, bolą mnie kości!

- Wciągaj tę kupę kurtek i bluzek!

Północ. Bezdomni wyszli z komyszy,

Spod desek, plandek, worków, kamieni.

Pies cicho skomli, nikt go nie słyszy.

W świetle księżyca pełzną dwa cienie.

W noc zimną wózek skrzypi i trzeszczy.

- Nie możesz ciszej? Wszystkich pobudzisz!

- Ciężko mi dychać! Daleko jeszcze?

- Dawaj! Nie trzeba nam tutaj ludzi!

- Prędzej, człowieku! Mój „Pewex”czeka!

Już wczoraj sobie go upatrzyłem.

Do niego goście łażą z daleka.

Widzisz te cienie? Na szczęście w tyle!

- Dobra! Otwarty! Pomóż ładować!

Bierzemy wszystko, co jeszcze całe.

Potem musimy to dobrze schować.

Pies przypilnuje. No, a my - dalej!

W świetle latarki wrzała robota.

We dwóch zgrzebali kilka śmietników;

Dla nich to przecież jak żyła złota!

Handel, zamiana, bez bójek, krzyków.

- Znów się udało!- Patrz, ile kasy!

Starczy na piwo i fajek wiele,

Coś na rozgrzewkę, trochę kiełbasy.

Na działkach w karty gramy w niedzielę!

Luty 2013r                                       Ewa Utracka

fot. Ewa Utracka