POZDROWIENIE

Bądź pozdrowiona, Ziemio swojska,

Dolino Dunajecka! Żyzna,

Gościnna ta mała Ojczyzna,

Tak ukochana - Małopolska.

Bądź pozdrowiona, piękna Ziemio!

Twe pola - zbożem malowane,

Twe łąki - rosą wysrebrzane

Poranną, cieszą wzrok zielenią,

Twe wzgórza ku słońcu zwrócone,

Sadami zdobne. W wonnej ciszy

Jabłonie, śliwy wiatr kołysze;

Wśród drzew – kapliczki ukwiecone.

Twe lasy tajemnicze, mroczne

W zielony półmrok zapraszają;

Puszczy Karpackiej pieśń śpiewają

Ptaki, wśród liści niewidoczne.

Bądź pozdrowiona, Matko dzieciom,

Tym, których strzeże krzyż omszały,

Pamiątka dni łez, krwi i chwały,

W głuchym ostępie leśnym wzniesion.

Bądź pochwalona! Wychowałaś

Ludzi talentu, twórczych myśli,

Czyniących dobro – stąd w świat wyszli;

I naszych Świętych ochraniałaś.

Tęskni, kto musiał Cię porzucić,

By na obczyźnie szukać chleba

Lub szczęścia; czasem cudze nieba

Ułudę słały, choć snem wróci.

Bądź pozdrowiona, Ziemio boska!

Starym zwyczajem tyś dostojna,

W dzieje bogata, bogobojna;

Błogosławionaś, nasza, polska!

Sierpień 2017r. Ewa Utracka

fot. Ewa Utracka

Obrazem i wierszem