MODLITWA

 

                                                  Krokusowa polana w Tatrach

 

      MODLITWA TURYSTY

Maryjo Ludźmierska! Podhala Gaździno!

Ku Tobie me myśli i modlitwy płyną

Z pokorą, z wdzięcznością za łaski, którymi

Obdarzasz mnie, pyłek, na tej pięknej ziemi.

Wzrok wznosząc ujrzałam nie złotą koronę,

Którą Papież Polski na Twe włożył skronie,

Lecz z świeżych gałązek, szyszkami zdobioną,

Góralską, tatrzańską, świerkową, zieloną!

Tulisz "Maluśkiego, jako rękawicka,

Albo tyz jakoby kawałecek smycka".

Ołtarz; przy nim barwna, babska przyodziewka

I pięknie zasłana, dziecińska kolebka.

Złożyłam Ci pokłon, Królowo gór polskich

I plecak wkładając, pełna wizji swojskich

Wyszłam. W słońcu Tatry zalśniły radośnie;

I ciepło w dolinach! Czyżby szło ku wiośnie?

Śnieg mięknie i znika, droga mokra, śliska,

Wiedzie przez polanę nazwaną Huciska.

Świergot ptaków w lesie pachnącym – magiczny,

Niżej szepce potok, towarzysz odwieczny.

Tak Bóg "Pory roku", suitę, skomponował,

Którą Matce Syna swego dedykował.

Ludziom i Naturze "słowo" pozostawił

Niech wszystko, co żyje, Jej opiekę sławi.

Wyszłam na Polanę Chochołowską, cudną,

Która w dniu tak ciepłym, pogodnym jest ludna.

Każdy, kto tu dotarł, odwiedza schronisko

Widoczne wśród smreków, a przy drodze, nisko,

Szałasy pasterskie prastare, drewniane

Przez owiec pasterzy z dawna używane.

U szczytu Polany, wsparta o brzeg lasu,

W słońcu, czuwa mała kaplica wśród głazów

Większych, mniejszych – nimi wprost usiana hala,

Której otoczenie oglądam już z dala.

Oto skalny grzebień Chochołowskich Mnichów,

Bobrowiec, Grześ śnieżny w tamtym narożniku.

Długi Upłaz, Rakoń i Wołowiec lśniący

Ponad wierchów leśnych, w szeregu drzemiących.

Ale najpiękniejszy jest Wierch Kominiarski

W kształcie piramidy; w górę strzela, dziarski.

Z niebios "Boskie oko" do nas się uśmiecha,

W cieniu – płaty śniegu, trawa sucha, licha.

I ten uśmiech sprawił, że wśród jej szarości

Liliowych krokusów cały tłum zagościł

I pokrył kępami, kwiatowym dywanem

Zdobiąc przeogromną, tatrzańską polanę,

Byśmy w miejscu cudnym czcili gór Królową

Zwąc Ją o przedwiośniu - Panią Krokusową.

Opiekunko dzielnych kwiatków fioletowych,

Co śnieg pokonując w niebo wznoszą głowy,

Daj nam odrobinę mądrości Natury,

Gdy posłuchać ciszy wychodzimy w góry.

Prowadź wiosną, latem i barwną jesienią

Ku szczytom skalistym, zielonym olbrzymom,

Skąd wzrok ludzki sięga w dalekie krainy,

Tam, gdzie Babia, Gorce, słowackie dziedziny.

Chodzimy perciami, przez skalne przełęcze,

Gdzie wśród hal podniebnych mocno bije serce

Na widok tajemnych stawów cichych, czystych,

"Gwarzących" potoków, srebrnych i sprężystych.

Wśród gromów, w ciemnościach syczą błyskawice,

W ich świetle, w dżdżu szumie - gniewne Boskie lico.

Matko, osłoń płaszczem przerażone dzieci,

Podaj dłoń wędrowcom, a burza przeleci.

Czeka przystań cicha, bezpieczne schronisko

W Dolinie Krokusów, pod lasem siedlisko.

Za piękno gór polskich z naszych serc słowami,

Dzięki Ci składamy, Krokusowa Pani!

Kraków, marzec 2018r                      Ewa Utracka

                        

                          

                                         Urok wiosny

 fot. Ewa Utracka

OGRÓD TAJEMNIC

 

                                                           Wymarzony domek

           GENEZA MOJEGO OGRODU

Pewnego, śnieżnego dnia rano

Życie mi się zmieniło;

Mijał czas, coś się skończyło.

Milczałam i płakałam,

Aż sobie przypomniałam:

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

Przez lata to robiłam;

Z ugorami walczyłam,

Rośliny zdobywałam,

Miejsca im wyznaczałam,

Do siódmych potów, wieczór i rano.

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

Plewiłam i kosiłam,

Grabiłam, podlewałam,

Kwiaty pielęgnowałam

Barwne krzewy sadziłam,

Do upojenia, wieczór i rano.

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

Własny las utworzyłam:

Sosny zdrowie niosące,

Brzozy wdziękiem cieszące,

Modrzewiom się skłoniłam,

Z podziwem, wieczorem i rano.

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

Nasz dom w pnącza odziałam:

W wiciokrzewy pachnące,

W miliny kwieciem płonące,

Winogron smak dodałam

Z weselem, wieczorem i rano.

„...Czyńcie sobie ziemię poddaną...”

Litry potu wylałam,

Planowałam, marzyłam,

Ogród z trudem tworzyłam.

I nie raz pomyślałam:

- Ja jestem tej ziemi poddaną!

Czerwiec 2016r                                        Ewa Utracka

   

                        Płomienne azalie

 fot. Ewa Utracka

POLNE KWIATY

 

                                                      Dolina środkowego Dunajca

   

              LIST DO ...

Tęskno mi za Tobą, rodzinna Dolino

Dunajca; ku Tobie westchnienia me płyną;

Gdzie dom ojca stoi, jak ta przystań cicha,

Dla dziecka bezpieczna, bo głos matki słychać.

Tęskno za podwórkiem, gdzie człek rósł jak drzewko,

Tęskno za sąsiedzkim wołaniem i śpiewką.

Gdzie te nasze śliwy, jabłonie kochane?

Gdzie te wonne łąki kwieciem malowane?

Gdzie las pełen grzybów, a wody – uśmiechów?

Gdzie strumyk, co szemrze, gdzie śpi leśne echo?

Zostałeś, mój domu, w mych sennych marzeniach;

Zostałaś, ma Ziemio, w pieśniach i wspomnieniach.

Więc tęsknię za Tobą, Ziemio pełna krasy,

Gdy porzucić przyszło Twoje góry, lasy.

Tak, jak przed stuleciem pracy szukać trzeba,

Aby w naszym domu nie zabrakło chleba.

Tęskno mi za tobą, Ziemio moja hoża!

Dzielą mnie od moich cudze kraje, morza.

Obcym ludziom służę pracą i siłami

I do Boga wzdycham, by być wreszcie z Wami.

czerwiec 2004r                                              Ewa Utracka

               

        

                                     Dom rodzinny 

  fot. Ewa Utracka

ZIMOWE OBRAZY

 

                                      Wigilia dla bezdomnych i ubogich w Krakowie

   

               NOC BEZDOMNYCH

- Wstawaj! Już pora! Co za ciemności!

Nie kwękaj, chłopie! Łap się za wózek!

- Jeszcze chwileczkę, bolą mnie kości!

- Wciągaj tę kupę kurtek i bluzek!

Północ. Bezdomni wyszli z komyszy,

Spod desek, plandek, worków, kamieni.

Pies cicho skomli, nikt go nie słyszy.

W świetle księżyca pełzną dwa cienie.

W noc zimną wózek skrzypi i trzeszczy.

- Nie możesz ciszej? Wszystkich pobudzisz!

- Ciężko mi dychać! Daleko jeszcze?

- Dawaj! Nie trzeba nam tutaj ludzi!

- Prędzej, człowieku! Mój „Pewex”czeka!

Już wczoraj sobie go upatrzyłem.

Do niego goście łażą z daleka.

Widzisz te cienie? Na szczęście w tyle!

- Dobra! Otwarty! Pomóż ładować!

Bierzemy wszystko, co jeszcze całe.

Potem musimy to dobrze schować.

Pies przypilnuje. No, a my - dalej!

W świetle latarki wrzała robota.

We dwóch zgrzebali kilka śmietników;

Dla nich to przecież jak żyła złota!

Handel, zamiana, bez bójek, krzyków.

- Znów się udało!- Patrz, ile kasy!

Starczy na piwo i fajek wiele,

Coś na rozgrzewkę, trochę kiełbasy.

Na działkach w karty gramy w niedzielę!

Luty 2013r                                       Ewa Utracka

fot. Ewa Utracka

                

   

NIEBIESKIE RÓŻE

                                                            Uśmiech słońca

           PROŚBA O UŚMIECH

Dzień dobry, uśmiechnij się do mnie!

Uśmiechaj się ciepło, wesoło!

Jest rano - słonecznie, pogodnie,

Życzliwe twarze wokoło.

Uśmiechnij się do mnie, tak proszę!

Uśmiechaj się jasno, promiennie!

Z ufnością na ludzi wzrok wzniosę,

Bo ufność wzbudziłeś we mnie.

Przyjaźnie uśmiechaj się do mnie,

Przyjaźni nam w życiu potrzeba!

Przyjaźni ja pragnę ogromnie,

Tak, jak powszedniego chleba.

Uśmiechnij się do mnie serdecznie,

Masz serce w gatunku - pierwszym!

Pomożesz mi czuć się bezpiecznie,

A ja napiszę moc wierszy!

I czule uśmiechnij się do mnie;

Ma dusza zawoła: - ratunku!

Czy wiesz, czym Twój uśmiech jest dla niej?

To ponad pół pocałunku!

Wrzesień 2008r.                              Ewa  Utracka                              

                      

             

                                    Róże

                     

                                                                                

                    

                   

ZIMOWE OBRAZY

 

                                         Na gorczańskiej polanie, pod Turbaczem...

                            fot. Ewa Utracka

 

             BARWY ŚNIEGU

Jaki ten śnieg jest właściwie?

Ktoś powie: jest barwy białej!

Jak go malować prawdziwie?

Problem złożony, niemały.

Człek przypnie narty i sunie

Przez miękkie, gorczańskie hale

I odcień śniegu zrozumie:

- To słońcem złocone fale!

Nad głową błękit rozpięty,

Powietrze mroźne, przejrzyste.

Pył śnieżny - jak te diamenty,

Tańczy nad śniegiem złocistym..

Iskierki nikną - jak czary,

Gdy sunę lasem cienistym,

Wśród świerków  w  czapach, prastarych,

Po śniegu niebieskim, czystym...

Zorze zachodu się mienią,

Słońce do snu chyli głowę.

Śniegi się zorzą rumienią,

I są różane, liliowe...

Lśni twarz księżyca na niebie

I mroźne gwiazdy w oddali.

W ich blasku zdążam do Ciebie;

Zimowe światło noc pali.

Poranek znużony, stary,

I chmury deszczem ciężarne...

Śnieg - już nie biały, lecz szary

I w płatach - biednych, aż czarnych...

Czy łatwo śnieg namalować?

Z moich spostrzeżeń wynika,

Że trzeba świat obserwować:

Światło się zmienia, śnieg – znika!

Styczeń 2010r                                Ewa Utracka

               

             

                  Zimowe południe w Gorcach

fot. Rysia, koleżanka autorki

BOŻE NARODZENIE

 

                        super gif

    HOŁD NARODÓW

Gwiazd zimowych lśnią promienie

I zimowo pachnie wszędzie;

Krzewy, ciernie i kamienie,

Tu, do groty wejście będzie.

W grocie płomyk pełga licho,

Mało ciepła, trochę drzewa.

Toż to stajnia! chłodno, cicho;

W ciszy ktoś nieśmiało śpiewa.

Napełniony wonnym sianem

Żłóbek w kącie się kołacze.

W sianie chustą obwiązane

Dziecko z zimna drży i płacze.

Wół poczciwy, osioł wierny

Własnym ciepłem, tchem Je grzeją.

Ktoś się ruszył w grocie ciemnej:

Jakiś człowiek! Czy już dnieje?

Wielka gwiazda świeci z góry!

Słychać głosy wielu ludzi!

Twarze srogie, owcze skóry

W dłoni kij; spieszą po grudzie.

To pasterze przybieżeli,

U wejścia stanęli murem.

Gdzie Cud? My Go widzieć chcieli!

Zapytali męża chórem.

Cud? Ciii...! Moja urodziła

Syna i drzemie, zmęczona.

Wtem się Miriam obudziła,

Chłopca tuli, przerażona.

-Nie lękajcie się! My chcieli

Dziecię ujrzeć, obdarować

Czym tylko pod ręką mieli,

Co dała owca i krowa!

Już się cieszy Boska Mama

Józef wziął Dzieciątko śpiące.

Naród pada na kolana

W hołdzie, już lat dwa tysiące! 

grudzień 2017 r                            Ewa Utracka

                

                

                             Pasterz i owce

                 gif