MODLITWA

 

                                                  Krokusowa polana w Tatrach

 

      MODLITWA TURYSTY

Maryjo Ludźmierska! Podhala Gaździno!

Ku Tobie me myśli i modlitwy płyną

Z pokorą, z wdzięcznością za łaski, którymi

Obdarzasz mnie, pyłek, na tej pięknej ziemi.

Wzrok wznosząc ujrzałam nie złotą koronę,

Którą Papież Polski na Twe włożył skronie,

Lecz z świeżych gałązek, szyszkami zdobioną,

Góralską, tatrzańską, świerkową, zieloną!

Tulisz "Maluśkiego, jako rękawicka,

Albo tyz jakoby kawałecek smycka".

Ołtarz; przy nim barwna, babska przyodziewka

I pięknie zasłana, dziecińska kolebka.

Złożyłam Ci pokłon, Królowo gór polskich

I plecak wkładając, pełna wizji swojskich

Wyszłam. W słońcu Tatry zalśniły radośnie;

I ciepło w dolinach! Czyżby szło ku wiośnie?

Śnieg mięknie i znika, droga mokra, śliska,

Wiedzie przez polanę nazwaną Huciska.

Świergot ptaków w lesie pachnącym – magiczny,

Niżej szepce potok, towarzysz odwieczny.

Tak Bóg "Pory roku", suitę, skomponował,

Którą Matce Syna swego dedykował.

Ludziom i Naturze "słowo" pozostawił

Niech wszystko, co żyje, Jej opiekę sławi.

Wyszłam na Polanę Chochołowską, cudną,

Która w dniu tak ciepłym, pogodnym jest ludna.

Każdy, kto tu dotarł, odwiedza schronisko

Widoczne wśród smreków, a przy drodze, nisko,

Szałasy pasterskie prastare, drewniane

Przez owiec pasterzy z dawna używane.

U szczytu Polany, wsparta o brzeg lasu,

W słońcu, czuwa mała kaplica wśród głazów

Większych, mniejszych – nimi wprost usiana hala,

Której otoczenie oglądam już z dala.

Oto skalny grzebień Chochołowskich Mnichów,

Bobrowiec, Grześ śnieżny w tamtym narożniku.

Długi Upłaz, Rakoń i Wołowiec lśniący

Ponad wierchów leśnych, w szeregu drzemiących.

Ale najpiękniejszy jest Wierch Kominiarski

W kształcie piramidy; w górę strzela, dziarski.

Z niebios "Boskie oko" do nas się uśmiecha,

W cieniu – płaty śniegu, trawa sucha, licha.

I ten uśmiech sprawił, że wśród jej szarości

Liliowych krokusów cały tłum zagościł

I pokrył kępami, kwiatowym dywanem

Zdobiąc przeogromną, tatrzańską polanę,

Byśmy w miejscu cudnym czcili gór Królową

Zwąc Ją o przedwiośniu - Panią Krokusową.

Opiekunko dzielnych kwiatków fioletowych,

Co śnieg pokonując w niebo wznoszą głowy,

Daj nam odrobinę mądrości Natury,

Gdy posłuchać ciszy wychodzimy w góry.

Prowadź wiosną, latem i barwną jesienią

Ku szczytom skalistym, zielonym olbrzymom,

Skąd wzrok ludzki sięga w dalekie krainy,

Tam, gdzie Babia, Gorce, słowackie dziedziny.

Chodzimy perciami, przez skalne przełęcze,

Gdzie wśród hal podniebnych mocno bije serce

Na widok tajemnych stawów cichych, czystych,

"Gwarzących" potoków, srebrnych i sprężystych.

Wśród gromów, w ciemnościach syczą błyskawice,

W ich świetle, w dżdżu szumie - gniewne Boskie lico.

Matko, osłoń płaszczem przerażone dzieci,

Podaj dłoń wędrowcom, a burza przeleci.

Czeka przystań cicha, bezpieczne schronisko

W Dolinie Krokusów, pod lasem siedlisko.

Za piękno gór polskich z naszych serc słowami,

Dzięki Ci składamy, Krokusowa Pani!

Kraków, marzec 2018r                      Ewa Utracka

                        

                          

                                         Urok wiosny

 fot. Ewa Utracka