WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR

 

                                                                   Jesień

                         JESIENNY  LAS

Bóg otworzył Czasu wrota.

Przeszła przez nie Jesień Złota.

Złota Jesień, Polska Jesień;

Co też ona nam przyniesie?

Barw dostatek, grę kolorów,

Niebo, ziemia, pełne wzorów!

Rozpostarła Jesień szaty.

Jakiż świat się stał bogaty!

Żółcią, brązem i czerwienią

Krajobrazy się rumienią.

W mrocznej ciszy głębi lasu

Opadają z biegiem czasu

Na paprocie biedne, suche,

Na zrudziałych mchów poduchy,

Pnie, gałęzie poplątane,

Na potoki rozszemrane,

Głazy, krzyże pochylone

Nad mogiłą rozmodlone -

Liście - złote, purpurowe,

Z lip i dębów, wiązów, klonów,

Drżących osik i jesionów -

Szyszki i igły sosnowe.

W słońcu – zdrowa woń żywiczna.

Jarzębina ciągle śliczna

W tych swoich koralach krasnych

Pośród liści zwiędłych, jasnych…

Sosna dumna i strzelista

Płynie z słońcem w gwiezdną przystań…

W pozłocistych strojach, zwarte,

Buki pełnią leśną wartę.

Myślą zmęczone modrzewie,

Lecz o czym? Chyba nikt nie wie.

Może o tym, że niedługo

Zmagać będą się z szarugą

Nagie, smutne, postarzałe

Choć niedawno tak wspaniałe…

W wieczornej zorzy godzinie

Przez las Smętek z chłodem płynie;

Przysiadł na skraju polany

Szary i zrezygnowany…

Widać - prawem przemijanie!

Co się ma stać – niech się stanie…

Wrzesień 2007r.                                                 Ewa Utracka

           

                                         Jesienne dęby

  fot. Ewa Utracka