poniedziałek, 5 grudnia 2016

ADWENT - CZAS ANIOŁÓW



      
                       Zimowa noc
fot.Ewa Utracka

                                                           
                        
                                        gif                                Noc św. Mikołaja


Szron na trawach, nagie drzewa,
Puste pole tam, pod lasem.
Kruki kraczą, nuda ziewa,
Wiatr północny gwizdnie czasem.



Stary Grudzień przez świat idzie,
Nos wyciera, kaszle, kicha…
Dzwonki sań wśród gwiazd na niebie…
Księżycowa noc tak cicha…



Mleczną Drogą płyną sanie
Zaprzężone w renifery;
Święty Biskup siedzi na nich,
A przy nim Anioły – cztery!



Włosy złote, loki lśniące,
Szaty zwiewne, w gwiazdki zdobne,
Skrzydła srebrne i błyszczące,
Twarze jasne i łagodne.



Tłum aniołów – stróżów leci
Z miast i wiosek do bram nieba;
Niosą tam marzenia dzieci,
Listy, łzy – do kogo trzeba.



To Adwent – Aniołów pora;
Różne się spełniają cuda:
Ktoś zadzwonił do seniora,
Pechowcowi dzień się udał,



Chory nagle wyzdrowieje,
Ten, kto zwątpił, znów uwierzy,
Smutny w głos się roześmieje,
Na słabym krzepa włos zjeży.



Pierwsza Gwiazdka lśni na niebie;
Anioł usiadł na choince;
Opłatek z sianka - dla Ciebie,
Prezent chłopcu i dziewczynce.



Jest noc wigilijna, święta,
Bóg zstępuje między ludzi.
To największy cud – pamiętaj!
Dobroć, miłość w sercach budzi.



Błyszczą gwiazdy, szron dokoła,
Zewsząd słychać śpiew kolędy;
Spójrz, piórko skrzydła Anioła!
Pokój światu! Pokój Święty!



Grudzień 2009r                                                   Ewa Utracka

                         
      
    gif
















niedziela, 27 listopada 2016

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR






 
                                                            Wieniec adwentowy
                            gif



   
             ADWENTOWY WIENIEC



Grudniowy półmrok; patrzę przez okno –
W parku – samotność i drzewa mokną;
Tam – melancholia w pustej alejce
Duma i wzdycha aż boli serce..
Kiedyś kwieciście i śpiewnie było,
A potem – barwnie! I się skończyło…
Wczorajszy zapach liści, jesieni
Nocą w woń szronu i w mgłę się zmienił.
Nastał poranek, zwykły, ponury;
Wiatr zadął – słońce błysnęło z góry!
Świat poweselał wręcz w mgnieniu oka;
To Bóg z uśmiechem spojrzał z wysoka!
Promieniem objął wianek zielony
Z wonnych gałązek jodły spleciony,
Na śnieżno – białym płótnie leżący –
Symbol – cykl życia powracający



Grudzień 2015r                                                Ewa Utracka


                       
                   

                          gif




                        


                         
                      





poniedziałek, 21 listopada 2016

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR





     
                           
                                                             Listopadowy las




                          PRZEDZIMIE….



Przez świat szary, nudny, głuchy,
Wśród traw zeschłych szedł Listopad.
Dął w mgieł strzępy, w chmur poduchy,
Las kołysał, aż liść opadł.



Szat paradnych pozbawione
Drzewa - przez deszcz, wiatr okrutny
Wyciągają swe ramiona
Ku niebu, w żalu pokutnym…



Ciszę pustych pól przerywa
Stado wron, co chwilę gości.
Droga z grudą, latem – żywa,
Dziś w mgłę wiedzie,…do wieczności…?



Zmierzch, martwota samotności;
Coś w Naturze się skończyło…
Tańczyła radość młodości?
I lato gorące – było?



Gdzie jesteś miłosna pieśni?
Tu żal – kruk, łza w oku gości.
Sen przedzimia dziś mi się śnił –
Sen – preludium do… starości…



Listopad 2016                                                     Ewa Utracka

                
           
                               Poranek, o przedzimiu...


fot. Ewa Utracka
                          



środa, 9 listopada 2016

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR



     


                                                       "Czwórka legionowa"



            MOGIŁY LASÓW BESKIDZKICH


W głuszy lasu beskidzkiego
Ucichł śpiew i rżenie koni,
Chłopców szept i jęk rannego,
Szmer modlitw, cichy szczęk broni…



Przebrzmiał dźwięk trąbki – pobudki
I werble szarej piechoty,
Głos komend - władczy i krótki,
Kół turkot i mocne kroki…



Dawno już działa umilkły -
Warkot, huk - boju odgłosy...
Cienie konnicy gdzieś znikły,
Padły w las, w mchy, w krople rosy…



Aż wreszcie pewnej jesieni,
W dzień listopadowy, mglisty
Cisza nastała w tej ziemi -
Leśnej, skrwawionej, lecz czystej…



I świętej - w mundurach szarych
Leżą w niej, z bronią u nogi
Żołnierze tych czasów starych -
Wojny, łez, klęski, pożogi…



Ich mogił pilnują krzyże,
Wiekiem schylone, sczerniałe,
Zatarte imię poniżej
I --„Poległ na polu chwały”…



Dębie, modrzewiu, buczyno!
Ochroń Ich przed wichrów wiewem!
Płacz, matko – wierzbo! Kalino!
Utulże ich ptaków śpiewem!



A Złotą, Polską Jesienią,
W blasku zorzy już gasnącej,
Gdy góry barwą się mienią -
Odwiedźmy wojaków śpiących.



Przy gwiazdach zapalmy ognie,
Nasze pieśni zaśpiewajmy.
Zbudźmy historię, pogodnie,
Starszym pierwszeństwa głos dajmy.



A potem kwiaty połóżmy.
Zapal znicz - wieczności znaczek,
I „Zdrowaś Maryjo” zmówmy.
Skłoń się! Requiescant in pace!



Listopad 2007r.                                                 Ewa Utracka  

    
         
                   Cmentarz wojenny z lat 1914-1920

         
            

   fot. Ewa Utracka


                                                                

























niedziela, 6 listopada 2016

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR




       
                                                        Jesienią, na łące, wieczorem...
  fot. Ewa Utracka


                 NOC JESIENNA


Noc zapadła cicha, głucha;
Aksamitna, zimna, sucha.
Zegar w swojej bezduszności;
Czas odmierza ku wieczności.



Noc się wlecze długo, nudnie,
Chociaż księżyc świeci cudnie,
Gwiazdy w niebie lśnią, migocą.
Cała łąka w srebrze nocą.



Wielkie dęby tkwią w ciemności
Drzemiąc smętnie snem starości.
Strumień cieknie, mruczeć nie chce.
Wiatr wśród suchych liści szepce,



Czasem w trawach zaszeleści,
Lub znużone róże pieści.
Czarne myśli przyszły w gości
W noc jesiennej samotności.



Październik, 2012r                                                          Ewa Utracka

                         
               
                                        Księżycowa noc 

      gif   
              

                                            

  














poniedziałek, 31 października 2016

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR




   
                                                                  Jesienne mgły

   fot. Ewa Utracka



            JESIENNA  ZADUMA



Sine góry w dali giną,
Siwe dymy z ognisk płyną.
A nad łąką pajęczyna
Babie Lato rozpoczyna.
Rozpuściła Jesień włosy,
W nich diamenty – krople rosy.
Odrzuciła welon mglisty
Słońcem błysnął błękit czysty.
Pochyliła twarz nad wodą,
Twarz zmęczoną, już niemłodą.
O, zmarszczka w kąciku oka!
Na szczęście niezbyt głęboka.
Jednak zmarszczka! Boże święty!
Kij w dłoń i goń ją na pięty!
Poszarzały włos na skroni,
A rumieńcem lico płonie.
Jesieni, tę chwilę jasną
Daj, a spojrzę w duszę własną.
Znikła gdzieś młodość wiosenna,
Lekka, beztroska, promienna
Czas zadumy nadszedł cicho,
Obudził w mym sercu licho,
A jesienna burza z deszczem
Zmianę aury mi obwieszcza.
Chłód i zimno, cisza sroga
Z przyjaciela czyni wroga.
Cóż nam począć? Serca chłodne,
Dłonie obce. W dzień wygodnie.
Wieczór schodzi na lekturze.
Noc trwa długo, coraz dłużej.
Smyku, smyku, dylu, dylu,
Gra nam Jesień na badylu.
Nuda dręczy, cisza męczy,
Za oknem coś tam kawęczy.
Dylu, dylu, smyku, smyku,
Zarzępoli na patyku.
-Ocknij się, czas dąsy rzucić,
Piosnkę przyjazną zanucić –
Mówi Jesień – a przy świecach
Pijcie wino, to zalecam!
Pijmy wino – rada godna;
On mądry, ona - rozsądna!
Bóg otworzył Czasu wrota,
Przeszła przez nie Jesień Złota,
Cicha Jesień, Nasza Jesień
Spokój ducha nam przyniesie.



Wrzesień 2007r.                                                           Ewa Utracka

                           
                          
                                          Na jesienny wieczór
                    gif













środa, 26 października 2016

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR




   

                                                         



                                             SAD

                                                                                  
Pogodną, ciepłą jesienią
Nasze sady się rumienią.
Jabłka słońcem malowane,
Deszczem, wiatrem całowane,
Pachnąc wabią. Tych dostatek,
Różnorodność na dodatek.
Dziewczyno, nadstaw fartuszka,
To ci z drzewa spadnie gruszka!
Smak, wzrok przyciągają śliwy.
Ich urodzaj jest – prawdziwy!
Brzoskwinie się uśmiechają,
Do zrywania zachęcają.
Spójrz, maliny rozczochrane
Zaspokoją nasze gusta!
To malina czy twe usta
Takie słodkie i kochane?
Przyjemność wielka, łakoma -
Zrywanie winnego grona.
Sok pachnący, gęsty, boski.
Pij go! Znikną smutki, troski;
Złotą krwią słoneczną bywa,
Naród winem go nazywa.
Lejąc wino do kielicha
Nikt nie stęka, nikt nie wzdycha.
Jesienne wina antały,
Wigoru, zdrowia dodały.



Wrzesień 2007r.                                                            Ewa Utracka

                   
               

                      



 fot. Ewa Utracka