SPOTKANIE Z PETRONIUSZEM

                                                           Forum Romanum

                SPOTKANIE...

Pan przeszedł przez atrium; jeszcze drżą zasłony;

Dziewczyny, jak nimfy, pobiegły w tę stronę

Skąd płynął głos cytry i śpiew niewolnika.

Eunice pozostała, drży, oczy zamyka,

Jest sama...! Nie – tu stoi posąg jej Pana

Nad impluvium, zimny, z marmuru...nie sama!

Zrywa się, uśmiecha, wstrząsa grzywę złotą,

Podbiega do posągu z miłością, z ochotą,

Różanymi Mu szyję otacza ramiony,

Wznosząc twarz ku Niemu, topiąc wzrok zamglony,

Swe usta spragnione tuli do warg Geniusza:

To „Eunice całuje posąg Petroniusza!”

Ten obraz towarzyszył mi z Krakowa, z domu;

Nabrał życia w Mieście, na Romanum Forum.

Gdy usiadłam na ławce, przy Łuku Tytusa,

On - już mnie zobaczył, chciał posłać całusa,

Lecz tego nie zrobił. – Salve, viator – wita.

Skąd zdążasz, domina? – z kurtuazją pyta.

- Mój dom to Sclavinia, nad Vistulą, rzeką,

Kraj lasów, zwierza, futer, no i niedaleko

Morze, co wyrzuca niemało jantaru.

Wszak jantar znasz, mój arbitrze elegantiarum,

Przesławny Petroniuszu? – tu skłoniłam głowę;

Wiem, że to poeta, mędrzec, wielki człowiek.

- Chcę się przyjrzeć twemu Miastu, ludziom, światu,

Pokaż jego piękno, ucz poczucia smaku.

Wiem, kogo spotkałam, kogo proszę o to:

Wielkiego pana, co jest Romy patriotą.

- Na Forum Romanum zdążam, do księgarza.

Rzadko mi się taka okazja nadarza,

By rzec cudzoziemce o Forum zdań kilka;

Zatem patrz i ucz się, wiedz - życie to - chwilka!

Spójrz na ten las kolumn, posągi, marmury

Bielejące w słońcu. Świątynie jak góry

O liniach czystych, pełne symetrii i wdzięku;

Piękno! Tu – Mons Palatinus, patrz bez lęku!

Tam jest moja willa. To - Schody Kakusa

I podobno resztki domu Romulusa -

Mur, cysterny; rodzi się Stolica Świata,

Przez mych przodków jest zwana: Roma Quadrata.

Chcesz, zobacz domostwa naszych patrycjuszów,

Dom Augusta, Liwii i pałac Flawiuszów,

Z freskami na ścianach, z podłóg mozaiką;

Arcydzieł sztuk wszelkich jest tutaj bez liku.

Życie wśród nich piękne i pełne powabu.

Czy spokojne? - nie powiem, ten temat jest tabu.

Oto moje ramię, schodzimy na Rynek,

Z dawien dawna miejsce najważniejsze w Rzymie.

Tutaj się rozwija towarzyskie życie,

Polityczne, społeczne – w pełnym jest rozkwicie,

A także religijne. Chodźmy Sacra Via.

Oto Atrium Westy, pora temu sprzyja.

Obywatel rzymski tu pochyla głowę,

Bo Westa to nasze bóstwo narodowe.

W głębi Templum, w święty ogień zapatrzona

Czuwa w bieli panna, przez Rzymian uczczona.

Oto Dom Westalek, ciche Atrium Westy.

Musisz czymś się okryć, w dziwnym stroju jesteś.

Oto welon – mgiełka, możemy iść w gości,

Sama Virgo Magna ci go pozazdrości!

Czas zamarł, szept fontann, tam sadzawka w kwiatach;

Zza muru nie dochodzą odgłosy ze świata.

W głębi ciszy drzemią westalek posągi;

- Mam pomysł! Daj rękę, Petroniuszu drogi!

Chcę wejść na ten cokół, a ty weź tę skrzynkę.

Spójrz w okienko, cofnij się choć odrobinkę.

Jest mój obraz? Dobry? Naciśnij! Jest zdjęcie!

- To cud! – westchnął. – Mamy twój obraz w momencie!

Prawdziwa westalka!Lecz chodźmy przed siebie;

Słońce już na zachód chyli się na niebie.

Tam spłonęło ciało boskiego Juliusza,

Jego wolę oznajmiał głos Antoniusza

Marka – zobacz jego świątyni kolumny;

Ten korynckich kolumn tercet wzniosły, dumny

To Templum Dioskurów, synów Jupitera,

Zaś z tyłu, na potężnych arkadach opiera

Nawy swe bazylika, największa budowla

Na Forum, imienia Maksencjusza godna.

Przy Via Sacra stara Saturna świątynia,

Dostojna, o Wieku Złotym przypomina,

Zaś przy niej stoi misterny łuk Septymiusza,

Którego fryz za fryzem nasz podziw wymusza.

Spójrz tam - Curia Iulia; na pewno słyszałaś

O Świątyni Zgody, to tam władza działa -

Senat wśród marmurów chłodnych obraduje

I z Rostry decyzje ważne przekazuje.

Ale patrz, słońce nisko, złoto-purpurowe

Nie grzeje, a portyki, świątynie różowe!

Oto przed tobą złota, marmurowa Roma,

Stolica Imperium do władzy stworzona!

Nie masz piękniejszego miasta w świecie całym

Gdzie kwitną nauki, sztuka tak wspaniale!

- Zgadzam się w pełni z tobą, Kaju Petroniuszu,

Co do urody miejsca, ludzkiego geniuszu,

Który Romę tworzył; jednak zapomniałeś

O „Satyriconie” i go nie zabrałeś

Od księgarza – przeze mnie; o! łuk Konstantyna!

Chcę coś mieć, co mi będzie ten dzień przypominać,

Petroniuszu! Tu żołnierz, tam oficer chodzi.

Proszę, mój aparat, niech ktoś zdjęcie zrobi!

- Centurionie, stań z nami, a ty w środku, pani!

Pstryk! Obrazek barwny! Ty i pretorianin!

- A ty, Petroniuszu? - Czasu nie straciłem…!

Vale, viator! Duchem mojej Romy byłem!

Marzec, 2016r                                   Ewa Utracka 

             

                 

            Posąg jednego z Dioskurów odnaleziony w Pompejach

fot. Ewa Utracka