WSPOMNIENIA Z RZYMU

                       

                                       Koloseum rzymskie; I w. ne

             

   RZYMSKIE KOLOSEUM

- Póki Koloseum stoi, Rzym istnieje!

Powiedział Beda Czcigodny.

Wśród pinii i smukłych cyprysów widnieje

Architektury cud godny.

Cóż za wrażenie! Ten teatr przytłacza!

Dwa tysiąclecia już stoi

Dzieło Wespazjana, cesarza – bogacza

Wciąż służąc lat się nie boi.

Arkady, kolumny, sektory kamienne.

Pójdziemy tymi schodami,

Na piętro, w korytarz - słoneczny i ciemny;

Widzisz? Widownia przed nami!

Krzyk – grzmot: ave Cesar! Tłum zbrojnych witezi

Z areny władcę powitał.

O życie walczą, ku uciesze gawiedzi;

Ktoś przeżył! Heros! I kwita!

Krwawy spektakl się skończył, bo słońce praży,

Południe, spocząć potrzeba;

Tu plebs gospodarzem, życzenia wyrazi

Okrzykiem: „Igrzysk i chleba!”

- Chrześcijan lwom! Ludzie w skórach, widać głowy,

Z areny płacz, trwoga wieje!

Zgłodniałe zwierzęta już biegną na łowy,

Rzym w todze łatanej szaleje!

Woń krwi się unosi, mord, krzyk przerażenia;

- Ach, dosyć już okrucieństwa

Tych „panów świata”! Mur świadkiem cierpienia,

I pierwszych chrześcijan męczeństwa!

Wielki Piątek; Krzyż płonie!; Piotr naszych czasów

Z tłumami ludzi tu gości,

Wiedzie po piętrach tych zza mórz, gór, lasów

Drogą Krzyżową ludzkości.

A życie wkrąg tętni, liczba wieków wzrasta

Budowli mącąc drzemanie.

Dziś teatr prastary symbolem jest Miasta,

Zadziwia; i niech tak zostanie!

Marzec 2009r.                                                    Ewa Utracka

              

    

                                   Mury amfiteatru

fot. Ewa Utracka