BALLADA

 

                                                       Nasza towarzyszka Cora

               SPACER W DESZCZU

W powietrzu deszcz szumi, deszcz to niejesienny,

I leje i pluszcze jednaki, niezmienny.

Czy wyjdę na taras czy wyjrzę przez okno

To widzę mój ogród i drzewa w nim mokną.

W dżdżu kroplach się pławią modrzewi igiełki

I świerki srebrzyste i sosen tłum wielki.

Drżąc kąpią się w wodzie niebiańskiej me róże,

Jałowców zaś tuzin wzdycha: nie lej dłużej!

Chmur ciężkie poduchy wiatr pędzi przed siebie,

Tarmosi i szarpie, rozrzuca po niebie;

Kłębami otula wzgórz leśne ostępy,

Nad bliską doliną unosi mgieł strzępy.

W tym wietrze, w tych chmurach, wśród dżdżu idę drogą,

Przyjaciel – pies człapie tuż za moją nogą.

I oto wyprzedza, odwraca się ku mnie,

Jej oczy pytają, odpowiem, jak umiem.

- Pamiętasz te nasze przechadzki o wiośnie,

Gdy brzęczą owady, świat pachnie i rośnie?

Woń ziemi i trawy tak wciąż mnie czaruje!

-Tak, szłyśmy ścieżkami wśród łąk, też ją czuję.

-Pamiętasz, jak w Tropiu siadłyśmy nad rzeką

Poniżej kościółka, dąb tkwił niedaleko.

Objęłaś mą szyję, w różaniec patrzyłaś;

-Spójrz, sam święty Świerad nas wita – mówiłaś.

A potem dzieliłaś się ze mną ciastkami

I czekoladą. Wtem stanął przed nami

Człek młody i w czerni, z uśmiechem łagodnym

Pozdrowił, krzyż kreśląc ręki ruchem godnym.

-Obcy tuż! Nie szczekasz? Toć to nie pojęte!

-Wyczuwam w nim dobroć i miejsce jest święte.

Rzekł nam, jak Franciszek, co zawsze pamiętam,

Że braćmi człowieka są także zwierzęta!

-To pięknie, lecz czasem spaceru odmawiasz!

Zapierasz się, nie chcesz i przykrość mi sprawiasz.

-Żar leje się z nieba więc ciężko mi chodzić.

-Przepraszam, bezmyślność, my też już niemłodzi!

Lecz z wnukiem mym biegasz, wiek tu nie gra roli!

-Też mój, chcę być przy nim, choć wszystko mnie boli!

-Z swym Panem kochanym do lasu też chadzasz!

-Bo las to mój żywioł, deszcz tam nie przeszkadza!

Mój Pan zbiera grzyby w swych miejscach tajemnych,

Gdzie mruczy strumień, w zagajniku ciemnym.

Ja biegam dokoła i jego pilnuję,

Zwierzynę przeganiam, jak tylko poczuję.

Jest ze mną bezpieczny, nie zginie sam w lesie!

-Tak bardzo go kochasz? – Najbardziej na świecie!

To on mnie przygarnął, bo mama nie chciała.

Hodował mnie, karmił, gdy ja byłam mała.

O wszystkim, co dobre, pies zawsze pamięta,

Na śmierć nawet pójdzie, bo rozkaz rzecz święta!

-Podziwiam twa wierność, oddanie szanuję.

-Też jesteś kobietą, czym miłość jest – czujesz!

Wspomnienie rozmowy płynącej wśród deszczu,

Gdy psina ma wdzięcznie obok biegła jeszcze;

Aż przyszedł dzień smutny i trudny, od rana...

I odtąd na spacer wychodzę już sama.

kwiecień 2012r.                                                   Ewa Utracka

                                                     

                                           

             

                                     Spacer w parku

 fot. Ewa Utracka