WSPOMNIENIA Z ITALII

 

                         

       San Gimignano - katedra              Rycerskie domy z wieżami

            WIEŻE SAN GIMIGNANO

Tam na wzgórzu widać wieże

Smukłe, kształtne, niższe w tyle.

Ileż ich? Oczom nie wierzę,

Że ich wznosi się tu tyle!

Ta z dzwonem – na kolegiacie,

Zaś najwyższa – ratuszowa.

Wyjdź na szczyt, podziwiaj, bracie

Panoramę, ani słowa,

Wieżami hojnie usianą,

Bijącymi wzwyż, zaczepnie.

Było więc San Gimignano

Rycerskich rodów miasteczkiem.

Rody ciągle się wadziły,

Wojowały - nie na słowa,

Lecz - na wieże. Wymyśliły

Niezły konkurs, sprawa nowa. 

Czyja jest najwyższa wieża,

Kiesa najbardziej zasobna,

Rodzina tego rycerza

Najmożniejsza, władzy godna.

Przez stulecia trwały spory,

Kłótnie, pojedynków siła,

Aż Bóg zesłał plagę moru;

Czarna śmierć ludzi godziła.

Co przeżyło, uciekało

Z zapowietrzonego miasta.

San Gimignano zostało

Na pół wieku puste. Basta!

Ciemno wszędzie, głucho wszędzie!

A czas płynął, płynął, płynął...

To, co było, już nie będzie,

Lecz wieże pychy nie zginą!

Podaj rękę, przyjacielu,

Przejdźmy pod tą starą bramą

W miejskich murach, sprzed lat wielu,

Ale ciągle taką samą.

Oto Piazza Dell Duomo

Mózg i serce tego miasta;

Ratusz, kościół w cieniu toną

Wież tuzina, co wkrąg wzrasta.

Wejdźmy w tę uliczkę cichą,

Wąską, stromą i tajemną,

Zniknijmy...cóż to za licho?

Kot dał nurka w bramę ciemną…

Resztki zamku, pod drzewami

Placyk, ganek ponad murem.

Zielone wzgórza Toskanii.

A za nami wieże, chórem. 

Podaj rękę, przyjacielu,

Przejdźmy znów pod starą bramą.

Burz historia sprzed lat wielu;

Pycha. To San Gimignano!

Sierpień 2008r.                                                    Ewa Utracka

   

     

            Średniowieczna ulica

               

                                                                Zamek w San Gimignano

  fot. Ewa Utracka