poniedziałek, 17 października 2022

WIERSZ DLA MOJEGO WNUKA

 


                                                             "Quo vadis, Domine?"
                                                      A.Carracci, Wikimedia commons


                 QUO VADIS, DOMINE? II


Już ostatni strażnik oddał hołd Więźniowi,

Którego wiedziono przez lochy tajemne.

Noc, tam dziecko płacze; gdzieś modlą się „nowi”,

„Pro Christo” – zaszemrzą korytarze ciemne...


Wyszli... W górze gwiazdy... Ktoś Starca okrywa

Opończą, ktoś kostur podróżny podaje.

Przewodnik już przyszedł, do pośpiechu wzywa...

Straszne Mamertinum w dali pozostaje...


Droga pośród pinii za wzgórza prowadzi,

Przez Albańskie Góry, Luną oświetlona.

Ponad Rzymem łuna i dym się gromadzi;

- Adonaj! Tam płoną "pochodnie Nerona"!


Brnąc z trudem Apostoł twarz ku niebu wznosi:

- "Pokój męczennikom"! – w przestrzeni żal płynie.

"Owczarnię" swą rzucił, ból serce tarmosi:

Odrodzi się ona, czy w morzu zła zginie?


I walka się toczy w umyśle Rybaka...

Wtem szept: – skryj się, Panie, bo pogoń się zbliża!

- Nie widzę! - Tam, światła! Płynie jasność taka!

- Tak, tak! Lecz nie straż to! Blask bije od Krzyża!


Piotr biegnie przed siebie, pada na kolana

W pył drogi, ramiona coś tam obejmują.

To szaty i stopy Idącego Pana

Krzyż Niosącego! Usta już rany całują.


- Panie! Czyż to prawda? Me oczy Cię widzą?

- Domine, quo vadis? – płaczem drżał głos Sługi.

- Gdy Ty opuszczasz lud mój, Ja do Rzymu idę,

By mi kaźń bolesną czyniono raz drugi!


Pax Tecum, mój Piotrze! Zorza lśni złocona.

- O Panie! Mój Panie! – łkał starzec bezradnie.

Powstał z kolan; mężnie prostując ramiona

Wzniósł głowę; już wiedział, co czynić wypadnie!


Krzepko dzierżąc kostur zawrócił ku Miastu.

- Domine, quo vadis? – pytało pacholę,

Zdumione zdarzeniem na drodze, o brzasku.

- Do Rzymu, mój synu, wracam, po swą dolę!


Dniało, gdy Piotr wstąpił na drogę męczeńską,

Światło słońca się lało poprzez dym pożarów.

Lud chrześcijan z płaczem witał Jego męstwo,

Garnął się, modlił, chronił od tłumów i żaru.


Ostatnim spojrzeniem objął swą owczarnię

Ów Książę Apostołów, człek skromny, ubogi.

Z woli Romy na krzyżu musiał umrzeć marnie

Stary Żyd, uchodźca, nieszczęśliwym drogi.


Już wiodą żołnierze Rybaka Wielkiego

Drogą pośród pinii, cyprysów, akantu

Na mękę. Piotr stanął, wzniósł dłoń i patrząc w niebo

Błogosławił na wieczność: Miastu i światu.


Przy Drodze Appijskiej, gdzie Piotr spotkał Pana,

Pośród rzymskich grobów, historii hałasów

Drzemie mała świątynia, w zieleni schowana

Z „Quo vadis, Domine?”- pytaniem Wszechczasów...


                                         Mojemu Wnukowi, Piotrowi

                                                                dedykuję

                                                            Ewa Utracka

Kraków, październik 2022r


objaśnienia

" Pro Christo" (łac.) - za Chrystusa

„nowi” - chodzi o nowych więźnów czyli schwytanych chrześcijan,

przeznaczonych na śmierć na widowisku w Wielkim Cyrku cesarza Nerona,

Mamertinum – więzienie Mamertyńskie dla groźnych przestępców w dawnym Rzymie,

Pax vobiscum (łac.) – pokój z Wami; słowa powitania i pożegnania pierwszych chrześcijan

Pax Tecum (łac.) - pokój z Tobą

Adonaj!(hebr) – o Panie!
















             

środa, 12 października 2022

WIERSZ DLA SYNA

   

                   


                     BUKIET JESIENNY II


Spójrz – ten obraz to bukiet niezwykły, bogaty;

Słoneczniki w nim płoną jak latarnie życia,

Dalie, astry – to jesień zwiastujące kwiaty,

Chryzantemy wprost dziwią subtelnością kwiecia...


Szare trawy, a liście! Jak barwą się mienią

Te lipowe, z kasztana, te z buka, z jesiona.

Bóg malował je brązem, żółcią i czerwienią...

Lecz zwiędły, opadają i jesienią wioną...


Popatrz, Synu, na siebie, jesteś człek dojrzały,

Jakże jesteś potrzebny, choć samotny – czasem.

Z obrazu bukiet to Twe życie, doświadczeń nie mało!


Przekaż je; ucz żyć pięknie to Dziecię, Dar Nieba,

Ty, liść barwny, jesienny i pachnący lasem.

Wiedź Je wśród mgieł, dżdżu, wichrów. Zadanie. Tak trzeba!


                                                Mojemu Synowi

                                                              dedykuję

                                                           Ewa Utracka


Kraków, październik 2022r




niedziela, 9 października 2022

WIERSZE DLA NASZEJ PRAWNUCZKI

 


            MAM DWA LATA - AGATKA




Już od dzisiaj mam dwa lata,

Cieszą się mama i tata.

Moje babcie i dziadkowie

Już nie czują się "jak nowi"!



Stawiam me pierwsze pytania,

Czasem mówię całe zdania.

Jak usłyszę nowe słowa,

To powtarzam – sztuką mowa!



Lubię jeździć na rowerku

W parku i na naszym skwerku.

W wózku czasem odpoczywam -

Na spacerze snu zażywam.



Mam zabawek stosy całe,

Półek w szafkach już za mało!

Piłki, klocki, układanki

Cieszą mnie przez całe ranki.



A książeczki – jak ciekawe

Z słonkiem, trawą, zwierzętami.

Ja lubię dobrą zabawę,

Gdy "poprawiam" je kredkami.



Mama, proszę, kup mazaki!

Trudny czas, lecz – daję słowo!

Użytek zrobię z nich taki:

Pomaluję świat – na nowo!


      


  



                         

                         




                   

                                                      Ewa Utracka


 Dużo zdrowia i radości z poznawania świata  życzą 

                             pradziadkowie Utraccy z Krakowa

 

Zdjęcia i filmy ze zbioru autorki








   

wtorek, 12 października 2021

WIERSZE DLA NASZEJ PRAWNUCZKI

 WIERSZE  DLA  NASZEJ  PRAWNUCZKI

                                            


            PIERWSZE URODZINY AGATKI


Witaj, Agatko! To ja, Twoja Gwiazdka!

Zabłysłam dla Ciebie - dziś mija już rok.

Widziałam Cię zawsze w rodzinnym Twym gniazdku

I szłam razem z Tobą, Kruszynko, krok w krok.


Patrzyłam przez okno, gdy Ty smacznie spałaś.

Mrugnęłam radośnie na pierwszy Twój śmiech.

Pragnę, byś świat nasz co dzień poznawała

Słysząc śpiew ptaszków, szmer wiatru wśród drzew.


Kiedy płakałaś - żałośnie ciemniałam.

Jak mam Cię pocieszyć? Dumałam przez noc.

Ma lśnić Mleczna Droga na ciemnych woalach?

Czy wezwać Zwierzątka? - w Zodiaku ich moc.


Dziś widzę, jak siedzisz wśród swego „majątku”:

Piłek, wózków i klocków kolorowy tłum.

To wszystko gra, śpiewa, cieszy – bez wyjątku!

Rodzice, Ty z nimi, gwar miasta i szum!


Niebawem Twój „pojazd” w niepamięć odjedzie,

Bo proszę, już kroczysz dokoła i wprost!

A Twoja buzia pełna ząbków będzie,

We włoskach kokarda, sukienka? – ho, ho!


Pradziadki Ci życzą sukcesów w nauce,

Ja dodam - nauka potęgi to klucz;

Gdy przyjdzie ochota, to poświęć czas sztuce,

W życiu piękno potrzebne - tego też się ucz!


Kochaj rodziców, bo jesteś ich słonkiem

I dumą w ofierze pełnych pracy dni.

Tego czekamy my, Twoje Pradziadki

I Gwiazdka - spójrz w okno, tam mruga, cyt, cyt…


Naszej słodkiej prawnusi , Agatce, z okazji Jej 1-szych urodzin


                                                         Pradziadkowie

                                               Ewa i Waldemar Utraccy   


                                                                           


  






gify

Kwitnące drzewo, Sydney, Maria Lopuszynski

Ewa Utracka

















                                                                        

wtorek, 25 maja 2021

 WIERSZE  RÓŻNE

    


                                      Widok z mojego okna w Wielkanoc 21


           CZEKAJĄC NA WIOSNĘ 2021


Czekamy, czas ucieka,

Płynie, jak mętna rzeka.

Wiatr śnieg i deszcz po świecie

Z zarazą liście miecie.


Dość mamy dni szarości,

Niech zieleń nam zagości,

I złoto, różu szczypta,

Wśród chmurek – Nieba przystań.


Niech skończy się "karnawał"

Masek i przyłbic nawał,

Tlenu, respiratorów,

Szpitalnych sal kolorów,


Strasznych strojów lekarzy,

Kaszlu, męki na twarzy.

Wirus hula, tańcuje

I życie nam rujnuje.


Wiosno, przynieś nadzieję!

Niech słońce się zaśmieje,

Pandemia nas porzuci

I ludziom spokój wróci.


Na "normalność" czekamy,

Wiele się spodziewamy;

Lecz powiem niezbyt miło:

Nie będzie już, jak było!


Tak wirus nas wychował,

Że biedny człek "zmutował";

Jeden – w domu się kryje,

Inny - omamem żyje...


Świat zamarł! Wiosna spieszy!

Natura już się cieszy,

Mądrością swą się mieni,

Każąc znikać pandemii.

                          

 Maj 2021r                                                         Ewa Utracka

                                                           

Zdjęcia pochodzą z archiwum autorki















wtorek, 13 kwietnia 2021

PIOSENKA DLA NASZEJ PRAWNUCZKI

 



                PIOSENKA  DLA  NASZEJ  PRAWNUCZKI (II)


Prawnusiu nasza, Agatko!

Pół roczku dzisiaj ukończyłaś, wiesz?

Widzimy Cię trochę rzadko;

Z filmików wiemy, co "powiedzieć" chcesz.


Patrzymy na Twoje fotki,

"Koziołków" próby oglądamy, wiesz?

Już widzisz - masz rączki, nóżki,

Paluszki Cię interesują też.


Odkrywaj swój świat, Agatko,

Masz silne ciałko, główkę dźwigasz, wiesz -

Więc "opowiadaj" mamie, tacie, dziadkom o nim też,

A nam daj, czółko daj, nasza Agatko!              cdn...


Kraków, 13.04.2021r                                                           Ewa Utracka 

                         

                                                               Piesek George 

 rys. Zosia L. z Australii






   

niedziela, 17 stycznia 2021

   PIOSENKI  DLA   AGATKI 



   


                  

PIOSENKA DLA NASZEJ PRAWNUCZKI ( I )


Agatko, słodka Agatko!

Uroczy Vip-ek z Ciebie dzisiaj jest!

Agatko, nasza Agatko!

Uśmiechów, zdrówka Ci życzymy też!


I "papu" niech płynie gładko,

Niech mały świat Twój barw tak duuużo ma!

Niech tata gra, a mama śpiewa, radość niechaj trwa!

A Ty daj, czółko nam, nasza Agatko!...cdn.


                                                               Ewa Utracka


Kraków, 13/01.2021r