WIERSZE DLA NASZEJ PRAWNUCZKI

 WIERSZE  DLA  NASZEJ  PRAWNUCZKI

                                            

            PIERWSZE URODZINY AGATKI

Witaj, Agatko! To ja, Twoja Gwiazdka!

Zabłysłam dla Ciebie - dziś mija już rok.

Widziałam Cię zawsze w rodzinnym Twym gniazdku

I szłam razem z Tobą, Kruszynko, krok w krok.

Patrzyłam przez okno, gdy Ty smacznie spałaś.

Mrugnęłam radośnie na pierwszy Twój śmiech.

Pragnę, byś świat nasz co dzień poznawała

Słysząc śpiew ptaszków, szmer wiatru wśród drzew.

Kiedy płakałaś - żałośnie ciemniałam.

Jak mam Cię pocieszyć? Dumałam przez noc.

Ma lśnić Mleczna Droga na ciemnych woalach?

Czy wezwać Zwierzątka? - w Zodiaku ich moc.

Dziś widzę, jak siedzisz wśród swego „majątku”:

Piłek, wózków i klocków kolorowy tłum.

To wszystko gra, śpiewa, cieszy – bez wyjątku!

Rodzice, Ty z nimi, gwar miasta i szum!

Niebawem Twój „pojazd” w niepamięć odjedzie,

Bo proszę, już kroczysz dokoła i wprost!

A Twoja buzia pełna ząbków będzie,

We włoskach kokarda, sukienka? – ho, ho!

Pradziadki Ci życzą sukcesów w nauce,

Ja dodam - nauka potęgi to klucz;

Gdy przyjdzie ochota, to poświęć czas sztuce,

W życiu piękno potrzebne - tego też się ucz!

Kochaj rodziców, bo jesteś ich słonkiem

I dumą w ofierze pełnych pracy dni.

Tego czekamy my, Twoje Pradziadki

I Gwiazdka - spójrz w okno, tam mruga, cyt, cyt…

Naszej słodkiej prawnusi , Agatce, z okazji Jej 1-szych urodzin

                                                         Pradziadkowie

                                               Ewa i Waldemar Utraccy   

                                                                           

  

gify

Kwitnące drzewo, Sydney, Maria Lopuszynski

Ewa Utracka

                                                                        

 WIERSZE  RÓŻNE

    

                                      Widok z mojego okna w Wielkanoc 21

           CZEKAJĄC NA WIOSNĘ 2021

Czekamy, czas ucieka,

Płynie, jak mętna rzeka.

Wiatr śnieg i deszcz po świecie

Z zarazą liście miecie.

Dość mamy dni szarości,

Niech zieleń nam zagości,

I złoto, różu szczypta,

Wśród chmurek – Nieba przystań.

Niech skończy się "karnawał"

Masek i przyłbic nawał,

Tlenu, respiratorów,

Szpitalnych sal kolorów,

Strasznych strojów lekarzy,

Kaszlu, męki na twarzy.

Wirus hula, tańcuje

I życie nam rujnuje.

Wiosno, przynieś nadzieję!

Niech słońce się zaśmieje,

Pandemia nas porzuci

I ludziom spokój wróci.

Na "normalność" czekamy,

Wiele się spodziewamy;

Lecz powiem niezbyt miło:

Nie będzie już, jak było!

Tak wirus nas wychował,

Że biedny człek "zmutował";

Jeden – w domu się kryje,

Inny - omamem żyje...

Świat zamarł! Wiosna spieszy!

Natura już się cieszy,

Mądrością swą się mieni,

Każąc znikać pandemii.

                          

 Maj 2021r                                                         Ewa Utracka

                                                           

Zdjęcia pochodzą z archiwum autorki

PIOSENKA DLA NASZEJ PRAWNUCZKI

 

                PIOSENKA  DLA  NASZEJ  PRAWNUCZKI (II)

Prawnusiu nasza, Agatko!

Pół roczku dzisiaj ukończyłaś, wiesz?

Widzimy Cię trochę rzadko;

Z filmików wiemy, co "powiedzieć" chcesz.

Patrzymy na Twoje fotki,

"Koziołków" próby oglądamy, wiesz?

Już widzisz - masz rączki, nóżki,

Paluszki Cię interesują też.

Odkrywaj swój świat, Agatko,

Masz silne ciałko, główkę dźwigasz, wiesz -

Więc "opowiadaj" mamie, tacie, dziadkom o nim też,

A nam daj, czółko daj, nasza Agatko!              cdn...

Kraków, 13.04.2021r                                                           Ewa Utracka 

                         

                                                               Piesek George 

 rys. Zosia L. z Australii

   

   PIOSENKI  DLA   AGATKI 

   

                  

PIOSENKA DLA NASZEJ PRAWNUCZKI ( I )

Agatko, słodka Agatko!

Uroczy Vip-ek z Ciebie dzisiaj jest!

Agatko, nasza Agatko!

Uśmiechów, zdrówka Ci życzymy też!

I "papu" niech płynie gładko,

Niech mały świat Twój barw tak duuużo ma!

Niech tata gra, a mama śpiewa, radość niechaj trwa!

A Ty daj, czółko nam, nasza Agatko!...cdn.

                                                               Ewa Utracka

Kraków, 13/01.2021r

NIEBIESKIE RÓŻE

                                                                     

   

               PROŚBA DO PANA BOGA

Już wiosną świat oddycha

I zapach jej czujemy.

Do domku z naszych marzeń

Tęsknimy, więc jedziemy.

Tu ptaki nas witają

Porannym, wdzięcznym śpiewem,

I fiołki zakwitają

Na trawie, tam, pod drzewem...

Śniadanie, w słońcu - kawa,

Rozmowy, spory, plany -

Co byśmy zmienić chcieli,

Co najpierw zrobić mamy...

Godziny pracy potem

Takiej, na nasze siły;

A wokół uśmiech wiosny...

Pragnienia się spełniły.

Dzięki Ci, Panie Boże

Za świat, co nas otacza

Wspaniały, wprost magiczny,

Bo dobroć Twą oznacza

Dla kwiatu, psa, owada

I nas, dotkniętych wiekiem,

Gdyż dobrze wiesz, jak trudno

"Jesiennym" być człowiekiem...

Pragnę Ci się pokłonić,

Kwiat Róży ucałować,

Bo moje dzikie serce

Chce nadal Cię miłować

Za Piękno i Człowieka,

Co życie mi daruje,

A synem i wnukami

Mądrze się opiekuje.

A gdy już czas nadejdzie,

Staniemy u bram Nieba,

Pozwól, że Cię poproszę:

Nam - razem być potrzeba.

Neum (Bośnia), wrzesień 2019r          Ewa Utracka   

     

fot. Ewa Utracka                    

                                                                      

                 

ZIMOWE OBRAZY

 

                                                        Rodzinny stół wigilijny

                                    

           WIGILIA PO POLSKU 

Dzień Wigilii wstaje, dzień grudniowy, ciemny,

Ale taki ciepły, niezwykle przyjemny.

W domu - uroczyście: widać z naszych twarzy,

Że na cud czekamy, co się ma wydarzyć.

Dzwonek telefonu dziś inne ma brzmienia,

Bo ludzie ślą sobie najlepsze życzenia.

Jesteśmy dla siebie nadzwyczaj życzliwi,

Mili, uśmiechnięci, od rana szczęśliwi.

Ten uśmiech dusz naszych niech kwitnie rok cały,

Z nadzieją, z wytrwaniem – to już cud niemały!

Nasz stół zdobi obrus śnieżny, haftowany;

Sprawdżcie, czy plam nie ma, czy wyprasowany?

Żyrandol przybieżcie w bukiet jemiołowy,

By szczęście tu żyło przez cały Rok Nowy.

Jodła w blasku ozdób i anielskich włosów

To symbol dostatku i uśmiechów losu.

Mama kładzie sianko i opłatek święty

Czekając rozbłysku gwiazdy betlejemskiej.

Jeszcze pamiętajmy przyjąć podróżnego:

Gdy do drzwi zastuka, jest miejsce dla niego.

Gwiazdka już wysyła promień po promieniu,

Anioł skrywa dary w choinkowym cieniu.

Nasz Tata, wzruszony, już świece zapala

I wieczór swą magią na każdego działa!

Wszyscy wszystkim piękne życzenia składają,

Opłatkiem się dzieląc dzieci przytulają.

I członek rodziny, co ma cztery łapy

Dostaje opłatek z rąk Mamy i Taty:

Życzenia humoru i zdrówka krzepkiego,

Towarzysz nam dalej i strzeż nas, kolego!

Wieczerza smakuje, jak nigdzie na świecie!

Co dziś spożywamy? To już chyba wiecie.

I płyną wspomnienia o "nieludzkiej ziemi,"

Syberii, Katyniu, morderczej Kołymie,

O Lwowie, Warszawie, obozach i głodzie,

Tułaczce i walkach, tańcu śmierci, co dzień...,

Powrót do Ojczyzny, biednej, zniewolonej,

Po półwieczu, prawie cudem - wyzwolonej.

Opowieści starszych wokół się unoszą,

A młodzi słuchają i o "jeszcze" proszą.

Potem zaś kolędy, prastare, ludowe ,

W rytm mazurka, walca, pieśni obce, nowe...

Aż promienna Północ z Pasterką nadchodzi

I polonez światu zagrzmi „Bóg się rodzi!”

Grudzień 2018r.                                      Ewa Utracka

               

   

                            "Bóg się rodzi"

      gify

WIERSZE NA JESIENNY WIECZÓR

             

                                                          Mglisty, jesienny wieczór

        WSPOMNIENIE POŻEGNANIA

Wiatr chłodny jesiennej szarugi

Od świtu ranił mnie w serce.

Czas trudny, jak wieczność długi,

Łzy nocne, milczenie, nic więcej...

Mamo, choć byłaś - nie byłaś,

Mogłam Cię trzymać za ręce

Na kołdrze, a Ty patrzyłaś

Mi w oczy i prosto w serce...

Mówiłam, opowiadałam

Ci wszystko: o pracy, życiu...

Słuchałaś. Łzy ocierałam

Spuszczając głowę, w ukryciu...

Głaskałaś me włosy coś szepcąc,

Czego nie mogłam usłyszeć.

Śmiałam się cicho, chcąc – nie chcąc,

Żeby rozjaśnić tę ciszę.

W pokoju swym czas spędzałaś

Czekając, aż ktoś przyjedzie,

Coś powie, byś nie drzemała,

Nie śniła i zechce posiedzieć...

Któregoś dnia bardzo czekałaś,

Witałaś mnie szeptem, radosna,

I czule się uśmiechnęłaś

Do swego dziecka, jak wiosna...

I widzę dom, który lubiłaś,

Ten fotel przy mym pianinie...

Siadłaś w nim, nuty wybrałaś,

- "Zagraj to, czas miło nam płynie..."

Gdy grałam Twoją piosenkę,

Wyszłaś w mgłę, drogą gdzieś, w ciemność,

Bez płaszcza, machając ręką...

W przedzimia szron..., wieczność, senność...

Kraków, listopad 2018r                   Ewa Utracka

               

         

                              Przedzimie

fot. Ewa Utracka