ŻYLI SOBIE DZIAD I BABA…
Żyli sobie dziad i baba
Nie bardzo starzy oboje;
Ona – emerytka, słaba,
On zaś – skulony we dwoje.
- Głowa boli, bolą plecy,
Tak mi ciężko już wytrzymać!
- Cicho, babo! Przestań beczeć,
Bo przed nami długa zima!
- Ach, jakże mnie bolą kości!
Stanąć prosto coś nie mogę!
By nas nie napadli goście,
Bom jest chory dziś na nogę!
- Dawaj no torbę z lekami,
Maści dobrych nam potrzeba!
Dziad zawołał:- doktor z nami!
Leków trzeba już jak chleba!
Telefon dzwoni radośnie;
Baba fiuu! - pędem do niego!
Z pudełeczka brzmi donośnie
Problem - taki na całego!
- Czy do Was przywieźć możemy
Małych? Kaszlą sucho, głośno.
Gdy my coś załatwić chcemy,
Dzieci przeziębione mocno!
Pasztet więc, ciemna mogiła!
Siąkań, chrząkań - przez pół nocy
I wirusów lata "siła"!
SOS! Mayday! pomocy!
- Hej, do kuchni! Papu gotuj!
Wnuki odżywić potrzeba!
Pościel miękką im przygotuj,
Taka dla nas wola nieba!
Zima zła, dzień szybko leci,
Stękać żadne nie ma czasu.
Z babą, z dziadem broją dzieci,
Aż dom trzeszczy od hałasu.
Ewa Utracka
Kraków, grudzień 2014r
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz