WSPOMNIENIA Z ITALII

 

                                                   Neapol; widok na Wezuwiusz

                         fot. Wikimedia Commons

                    OBRAZKI Z NEAPOLU

O, słoneczna Kampanio! Jakżeś piękna, hoża!

Przystrojona w winorośl, blask słońca i morza,

Strzeliste góry, pinie. Wśród palm pióropusza

Widać rozsiadłe, groźne gniazdo Wezuwiusza -

Góry ogniem ziejącej, szerzącej zniszczenie,

Śmierć, zgrozę i pustkę, życia zniweczenie,

Jak głęboko w pradzieje sięga pamięć ludzi.

U jej stóp Neapol rankiem pośród mgieł się budzi

Kąpiąc w słońcu wieżyce średniowiecznych zamków;

Mury dotąd brzmią pieśnią i śmiechem kochanków.

Wejdźmy i posłuchajmy, zobaczmy widoki,

Jakimi nas zadziwi Neapol Wysoki:

Na wulkan, łuk zatoki lazurowej, lśniącej

I dwie wyspy, co w dali błękitnieją, śpiące.

To Palazzo Reale, a w Castel Nuovo

Przyjęto posłów z Polski. No i daję słowo -

Tu, w sali bellissima principessa Bona,

Wielkiemu Zygmuntowi była zaślubiona

I tańczyła przed neapolitańskim dworem

Tarantellę, czarując urodą, wigorem,

Po czym włoskie zwyczaje i strofy Ariosta,

Modę i kulinaria na Północ zawiozła.

Wejdźmy w uliczkę; knajpka z pizzą, z lampką wina,

A tam, między oknami sznurów plątanina

Z praniem. Na progu, w czerni kobiecina siedzi,

Dzieci pilnuje; a znów tam starzy sąsiedzi

Krzyczą, gestykulują wszyscy; paląc fajki

Świat cały naprawiają, a ten tu – jak z bajki! 

Spójrz: sklepikarz do kosza wkłada Adelinie

Żywność; i kosz przez okno wędruje na linie

Do domu. Nie trzeba chodzić, śpiewać trzeba.

Śpiewać każdy potrafi. To serca potrzeba.

To tutaj serenada melodią czaruje,

Krew serdeczną porusza, miłość obiecuje

Gorącą, pełną zaklęć, tęsknot, pożegnania

Kraju, rodziny, domu, na zawsze rozstania.

No, ale zakochanych Santa Lucia strzeże.

Podaj dłoń, niech tłum barwny nas wchłonie, zabierze

Na Piazza Garibaldi, w serce Neapolu,

Gdzie starożytność grecka i rzymska pospołu

Z włoskim „dzisiaj” do nieba pieśń radosną wznosi,

Że to miasto wciąż żyje, gdyż – legenda głosi,

Dokąd nie pęknie jajo pod fundamentami

Castel dell’Ovo złożone przed lat tysiącami

Przez wielkiego Wergila; dopóki zakrzepła

Krew San Gennaro w płyn się zmienia i jest ciepła

I żywa, a cud w roku po trzykroć zachodzi –

To dotąd miastu żadna zagłada nie grozi.

Zatem się nie martwimy, wiemy dobrze sami:

San Gennaro i Lucia czuwają nad nami!

Listopad 2009r                                  Ewa Utracka

                                         Drogiej Ani, miłośniczce podróży

                                                     i pięknej muzyki 

                                                         dedykuję