WSPOMNIENIA Z RZYMU

 

   

                                                        Test prawdomówności

                                 USTA PRAWDY

Wyszłam z kościółka greckiego,

Z półcienia i z wieków kurzu.

Spoglądam na rzymskie niebo,

Na zieleń pinii na wzgórzu.

Czuję spojrzenie na sobie;

Skąd tyle siły w tym wzroku?

Powoli odwracam głowę

I patrzę ciekawie wokół.

W cieniu portyku starego

Tkwi duża, kamienna tarcza

Z kawałka marmurowego;

W niej twarz niby-ludzka, starcza.

Jest taka martwa i dziwna,

Brodata i długie włosy;

Chyba to jednak mężczyzna;

Pięknie rzeźbiony nos, prosty,

Oczy okrągłe i straszne

Patrzą tak groźnie choć puste!

Lecz najważniejsze - wyraźne

W twarzy otwarte są usta

Masz coś na sumienie, chłopcze?

Niewiernyś, jesteś potwarcą?

Nie kładź w nie ręki, wędrowcze!

Usta odgryzą dłoń kłamcom.

Stąd „Usta Prawdy” ich miano,

Unikać - wielu się stara.

Lecz wiem, że gdzieś zapisano:

Pokrywa studni prastara.

Marzec 2009r                                                 Ewa Utracka

                      

              

                       Pokrywa studni miejskiej 

                              ( Vw pne)

                  tzw. Usta prawdy

 fot. Ewa Utracka