WIERSZE NA BOŻE NARODZENIE

 

                                  Fragment szopki trydenckiej (Adyga Grn. Włochy)

                        POKŁON  TRZECH  KRÓLI

Przez piaski pustyni, przez dzikie pustkowia,

Przez góry, gdzie cienia ni wody nie było,

Ze Wschodu trzej mędrcy tej zimy jechali,

Wielbłądy ich niosły, sił ledwie starczyło.

Jest noc. Z nieba zimne gwiazd światło migoce,

Wśród nich jedna wielka pulsuje i płonie.

To pewnie kometa z wspaniałym warkoczem

Z dawna nie widziana w żadnej świata stronie.

Czyżby się narodził Ten, co Go szukali,

Mesjasz, Pan nad Pany? Gdzie o Niego pytać?

Blask gwiazdy niezwykłej przed nimi w oddali

Miasto im wskazuje – Jeruzalem. Świta.

Spoczęli. Dzień krótki. Gwiazda wzywa z nieba;

Daje znać zmęczenie, każdy krok jest trudny.

Drogę do Betlejem porzucić im trzeba;

Skręt w pole Dawida – chyba nie jest złudny?

Noc chłodna. Kometa i gwiazdy mrugają,

A wokół tłum ludzi w kożuchach koczuje.

Przynieśli chleb, sery i cicho śpiewają,

Na ogniu ktoś mleko i strawę gotuje.

Już się nie lękają; ten lud to pasterze.

Wyżej stoi gwiazda i miejsce wskazuje,

Gdzie w górze jest grota, w niej stajnia, żłób, zwierzę.

Matka karmi Dziecko, mąż ognia pilnuje.

To tu, w takiej nędzy Mesjasz się narodził?

Nie w pałacu złotym, w puchach, na purpurze?

Jego ojciec cieślą, co w opończy chodził;

Matka w skromnej szacie, On w Jej chuście leży

Maleńki, na sianie, między zwierzętami,

Które Go oddechem, ciałem swoim grzeją.

A jednak to Chrystus, ten zapowiadany

Już od lat tysiąca; lecz spojrzeć nie śmieją.

Mędrcy na twarz padli, czoła tuż przy ziemi,

Hołd oddając Dziecku – Boga w Nim poznali!

Uczcili Rodziców słowy pokornymi

Szanując ubóstwo. Służbę swą wezwali.

Niosą słudzy dary dla Pana nad Pany.

Ruch obudził Chłopca, oczęta otwarte,

Rączką, nóżką macha, cieszy się, Kochany!

Królowie szczęśliwi, ich trud tego warty!

Lśni złoto łańcuchów – świetlane, słoneczne,

Władzę uosabia Mądrości najwyższej.

Cześć swoją oddali Miłości - odwiecznej

Boga Tajemnicy, na ziemi – najświętszej.

Kadzidła dym siny ku Niebu się snuje,

Oczyszcza, uwielbia, z pokorą, z błaganiem...

Cudowna woń mirry cierpienia zwiastuje...

Mesjasza nam dałeś! Pochwalon bądź, Panie!

Trwa noc cicha, święta; jaśnieje ogniami

Ziemia, obcy, ludzie w skórach na ramionach.

Biedacy czuwają wraz z Trzema Mędrcami.

Śpi świata Nadzieja w noc błogosławioną.

Grudzień 2016                              Ewa Utracka

fot. Ewa i Maciek Utraccy